mrt 182018
 

Van BirdBrain Technologies komt bovenstaand filmpje dat als inspiratie kan dienen als je als docent met robots in de klas aan de slag wilt. Het filmpje is van at BirdBrain Technologies, een bedrijf in de VS dat o.a. de Hummingbird Robotics Kit en de Finch Robot produceert. Het leuke van bovenstaande filmpje (en de “hoe maak je ze” hieronder) is dat je ze ook met andere hardware kunt maken. Een Arduino, ATTiny85 of ESP32/ESP8266 met een servo zijn genoeg.

Op de website van het bedrijf kun je meer lesvoorbeelden vinden, en ook de andere voorbeelden op het YouTube-kanaal kun je voorbeelden van gebruik van bv de Finch Robot zien die laten zien dat robots niet alleen voor “technische” zaken in te zetten zijn.

mrt 162018
 

Aflevering 2 en 3 van de Crash Course Mediawijsheid staan online (voor aflevering 1 zie dit bericht). Er zat een week tussen het verschijnen van beide afleveringen, maar ze zijn prima gewoon direct achter elkaar te bekijken.

Jay Smooth neemt ons nu terug in de geschiedenis, en dan gaat hij helemaal terug in de geschiedenis, dus tot aan Plato zodat hij duidelijk kan maken dat de discussie over media, de waarde en geschiktheid ervan al zou oud is als het Oude Griekenland.

In deel 3 wordt het interessant als het gaat over protectionisme en de verschillende soorten redenen (cultureel, politiek, moreel) die mensen hebben om bezwaar te hebben tegen bepaalde media.

Op naar aflevering 4!

mrt 152018
 

Technologie is extra leuk als mensen er iets onverwachts mee doen. Zoals Farmer Derek. Die maakt gebruik van een dienst waarbij hij via dagelijks bijgewerkte satellietbeelden de groei van zijn gewassen in de gaten kan houden. Omdat hij op die beelden steeds dezelfde schaduw zag, ging hij er vanuit dat de satelliet elke dag op hetzelfde tijdstip over kwam vlieg om nieuwe foto’s te maken. Op basis van de schaduw van een van zijn grote gebouwen kon hij inschatten hoe laat.

Als je dat weet, want kun je dan met die informatie? Nou, je kunt met je koeien in het heel groot het woord “Hi” maken en dan kijken of je dat kunt zien op de foto’s van de dag erna… 😉

En dat is precies wat hij deed. Hij legt niet helemaal uit hoe hij de koeien op de juiste plek kan laten blijven staan, maar het lijkt er op alsof hij een sleuf ploegt achter zijn vrachtwagen aan waar hij dan waarschijnlijk voer in laat vallen zodat ze daar gaan staan eten.

Klein detail dat ook niet iedereen ter beschikking zal hebben: hij maakt zo te zien ook gebruik van een klein vliegtuigje (drone?) om de detailvideo te maken waarmee wij kunnen zien hoe de koeien langzaam maar zeker de twee letters vormen.

Leuk! Waarom? Omdat het kon en hij het deed. 🙂
Met dank aan Bart Hoekstra voor de tip.

Lees verder….

mrt 122018
 

Ik moet er soms nog wel aan wennen dat samenwerken met “externen” binnen bedrijven, en dus ook onderwijsinstellingen, vaak nog zo’n dingetje is dat logisch lijkt, maar als het om systemen gaat, heel gevoelig ligt. Immers, het delen van digitale data kan, als het onbedoeld gebeurt, heel vervelende krantenkoppen opleveren.

En ik heb zelf ook al gemerkt dat bv het samenwerken in Dropbox en Google Drive heel eenvoudig kan, het samenwerken in Onedrive voor bedrijven vergt de juiste instelling van rechten aan beide kanten (zowel bij ons als bij de onderwijsinstelling waar je mee samen wilt werken). Het samenwerking in Microsoft Teams ging eerst alleen met mensen binnen je eigen onderwijsinstelling, toen ook met mensen die ook een Office365-account hadden (dus bv een hotmail/live.com account) en nu eindelijk dan ook met de rest van de wereld.

Dat betekent dat iemand niet persé een Microsoft gerelateerd mailaccount hoeft te hebben om aan een team deel te nemen. Je kunt ook bv iemand met een @gmail.com mailadres uitnodigen. Voordat die persoon dan toegang heeft, moet hij/zij wel nog even een paar dingen doen: een wachtwoord toevoegen is logisch. Je geboortedatum invullen zal wel zijn om te controleren of je wel oud genoeg bent om deel te nemen. Het verplichte telefoonnummer voor het geval je je inloginfo kwijt raakt vond ik al wat irritanter.  Maar goed, het werkt.

mrt 112018
 

In de categorie “Wauw” valt dit artikel (pdf) van onderzoekers bij Carnegie Mellon University. Zij hebben een manier bedacht om 3D-modellen die je normaal gesproken naar een 3D-printer zou sturen om te zetten naar instructies voor een machinale breimachine. In plaats van een hard konijn uit PLA of ABS krijg je dan een zacht, knuffelbaar konijn.

Op de projectsite staan een filmpje met uitleg, het artikel en een ZIP-bestand met aanvullende materialen zoals een PDF met psuedocode, meer foto’s van de resultaten, zowel net gebreid als met vulling, en een overzicht van een aantal termen die met breien te maken hebben.

Nou heb ik geen breimachine, maar zelfs als je die wel hebt dan kun je de software nog niet zelf uitproberen. Die staat namelijk nog niet online. Ik neem aan dat dit project van een jaar eerder waarbij een compiler is ontwikkeld voor het aansturen van breimachines, een basis gevormd heeft voor dit nieuwe project.

Ook van dat oudere project staat geen code online, maar daar was wel een filmpje via YouTube beschikbaar waarin ook eerst het hele machinale breiproces uitgelegd wordt.  Ik heb die onder aan dit bericht bijgevoegd.

Het wachten is dus nog op software die de algoritmen van de onderzoekers gebruikt zodat mensen er daadwerkelijk ook buiten een onderzoeksetting mee aan de slag kunnen.

Have you got what it takes?

 Gepubliceerd door om 11:42  iXperium
mrt 102018
 

Iets meer dan 2,5 jaar geleden begon ik aan een nieuw avontuur in Nijmegen. En voor wie nou heel hard schrikt: nee, ik ga geen blogpost schrijven over dat ik er alweer weg ga. In tegendeel, dit is een blog voor de mensen die sindsdien gedacht hebben “oh, dat zou ik nou ook graag doen!”

Want we zijn heel hard op zoek naar nog een senior onderzoeker. De officiële vacature staat hier online.

Waarom de titel “have you got what it takes?”. Nou, omdat het moeilijk blijkt te zijn om mensen te vinden die het werken bij ons aandurven en aankunnen. Ter toelichting: we werken bij het kenniscentrum (waar het iXperium/Centre of Expertise Leren met ict onderdeel van uitmaakt) met volwaardige onderzoekers. Dus geen docent-onderzoekers zoals je vaak bij lectoraten hebt. Sommige onderzoekers hebben ook taken in het onderwijs van de Faculteit Educatie, bijvoorbeeld bij vakken rond onderzoeksvaardigheden, bij het begeleiden van studenten in de master, dat kan. Ik sta niet voor de klas, komt toevallig zo uit qua takenpakket.

Senior onderzoeker zijn bij het iXperium/CoE betekent niet hele dagen in een kamertje onderzoek doen. Soms moet en kan dat, maar ik ben ook vaak op pad. Bijvoorbeeld om met designteams in het mbo, po of vo samen te werken aan nieuw onderwijs. Of alleen al omdat we ook een iXperium locatie in Arnhem hebben (en in Oss) en samenwerken met vo-scholen in Roosendaal, acht mbo’s in Gelderland en een groot aantal andere onderwijsinstellingen in het Allyoucanlearn project. Vanuit het Erasmus+ project dat we samen met o.a. PXL in Hasselt doen, kan het zijn dat ik daar, in Slovenië, in Turkije (als de sneeuw geen roet in het eten gooit), in Noord-Ierland of in Italië ben. Of een week in Leeuwarden voor de NIOC en CvI conferenties.

Daarbij staat één thema centraal: “leren en lesgeven met ict”. In mijn geval ligt de nadruk dan bij activiteiten die te maken hebben met “opleiden in ict-geletterdheid voor leven, leren en werken”. Maar dan wel voor zowel po, vo, mbo en onze eigen hbo. Super divers dus, met veel verschillen én overeenkomsten tussen sectoren. Ik zie zowel de leerlingen uit het po als we onderzoek doen naar hoe zij bijvoorbeeld met robots werken (en geloof me, dat werkt super motiverend), maar werk ook samen met docenten uit het mbo, practoren uit het mbo, lectoren uit het hbo, hoogleraren, managers en leidinggevenden. Want onderzoeker zijn bij het iXperium / CoE betekent ook een beetje adviseur zijn. We moeten onderwijsorganisaties ook helpen om verandering tot stand te brengen. En natuurlijk zorg ik er ook mee voor dat we financiering binnenhalen voor onze activiteiten. Want hogescholen hebben nu eenmaal geen groot intern budget voor zulke dingen (in tegenstelling tot universiteiten).

Eigenlijk zou ik zeggen: Denk je dat je het in je hebt om lector te zijn/worden? Solliciteer dan bij ons in plaats van te wachten op een vacature voor een lector bij een andere hogeschool. Ik garandeer je dat de baan net zoveel uitdaging voor je zal bieden als een lector-functie, maar met het voordeel van een al lopend onderzoeksprogramma, een super netwerk van praktijkscholen om dat onderzoek uit te voeren en samen met gedreven en ervaren collega’s.

En als je na dit verhaal nog niet gemotiveerd bent om te solliciteren, dan weet ik het ook niet meer. 😉

Programmeren & Kunst

 Gepubliceerd door om 21:45  coding, Onderwijs
mrt 072018
 

Waarschuwing! Als je weinig tijd hebt, een deadline voor je werk, klusjes die je echt nog moet doen, lees dan niet verder. Want de kans is groot dat je namelijk het komende uur of langer bezig bent naar aanleiding van deze blogpost.

Ok, je bent gewaarschuwd. Het bericht van vandaag gaat over de workshop die Felienne Hermans vandaag tijdens de tweede dag (ochtend) van de NIOC conferentie verzorgde. Hij was getiteld “Programmeren & Kunst” en ik had al uit de beschrijving begrepen dat we ook echt met Python aan de slag zouden gaan.

Nou ken ik voldoende (micro)Python om me wel te redden, maar het ging me om de combinatie met Kunst. Felienne had op dinsdag tijdens haar keynote er al kort iets over verteld.

De WORKshop begon met het op het beeldscherp typen van dat woord door Felienne: dit is een WORKshop, dus pak je laptop maar.

Voor de workshop maakten we gebruik van repl.it, een gratis dienst waarmee je o.a. een Python editor en live REPL in je browser krijgt. Geen noodzaak dus om Python op je computer te installeren. Handig en snel, zeker ook in een onderwijssetting. Wil je de code bewaren, dan is het aanmaken van een gratis account handig. Leuk ook is dat je je code heel eenvoudig kunt delen. De code voor de gif hierboven bij het bericht is hier te vinden. Wil je zelf verder werken met die code dan kun je op de “fork” knop klikken.

En het laat meteen de waarschuwing zien: vandaag bij de workshop was ‘spirograaf’ niet de opdracht waar we aan gewerkt hebben. Dat heb ik daarna gedaan, toen ik eigenlijk ‘even snel’ een blogpost had willen maken, waarvan het daarna een stuk langer duurde voordat die af was. De PDF met uitleg is hier te vinden.

Tijdens de workshop ging het om het verzinnen van gekke verhalen. Felienne liet kort zien dat je maar een klein stukje code nodig hebt (haar voorbeeld kun je hier forken) om te beginnen bouwen aan een gek verhaal. Daarna gaf ze het al snel aan ons over. Niet iedereen had een laptop en ook nu was dat handig. Want in groepjes was de opdracht veel leuker: maak een gek verhaal in Python. De docentinstructie kun je hier vinden.

Het resultaat van ons groepje staat hier. Elke keer als je op de run-knop drukt, krijg je een ander verhaaltje.

Leuk was dat er heel verschillende resultaten uit kwamen van de verschillende groepjes. Dus niet alleen in gekozen woorden, maar sommigen waren wat verder gegaan met loops, keuzes, input opvragen etc.
Iedereen ging ook best wel los op de opdracht. En dat was heel grappig om te zien: minimale code vooraf uitgelegd, een heel eenvoudige online omgeving en je kunt volwassenen en kinderen/jongeren los laten gaan in hun creativiteit en dan intussen laten oefenen met hun programmeervaardigheden.

 

mrt 062018
 

If I write only one blogpost about day 1 of the NIOC conference, then it has to be one about the keynote and session by Paul Curzon. And to spare him the trouble of having to use Google Translate if he stumbles upon this post, I’ll do it in English.

Why about his performance during this first day? Because he showed me (and the other participants) really nice examples of ways that we can, could, maybe even should, explain computational thinking and other programming concepts to pupils / students. He used “Magic” as a way to make abstract concepts like problem decomposition, algorithms etc. very clear. Even though he used our confusion (about how a trick could possibly work) as a way to get us interested and motivated to learn the solution.

Take a look for example at the Australian Magician’s Dream in the video below.

Note: the video is from 2016, when he does the trick live, he now looks much more relaxed than in the video. So, at first, this might look like just another magic trick. But when he does the trick live, either with grown-ups or with smaller students, he lets the guess the solution. How does the trick work? It is no real magic, no quick hand movements, it is in fact an algorithm.

If you want to know how it works, and/or do it yourself with your students, have a look at this page, you’ll find two more video’s and PDF’s that can help you prepare the trick.

Of course, it is not the first “teaching unplugged CS” course, but I really liked the concept chosen here.

You can find a lot more resources on the website, I have ordered the book The Power of Computational Thinking: Games, Magic and Puzzles to Help You Become a Computational Thinker, by Paul Curzon and Peter W. McOwan so I can read more about it.

So, to be continued….

mrt 052018
 

Ok, ok, zo erg als in het spreekwoord uit de titel van dit bericht is het wellicht met mij ook nog niet. Maar alle geëxperimenteer met LoRaWAN, The Things Network, de vraag of ik een antenne tot helemaal boven op het dak zou krijgen, heeft me toch een beetje “antenne-minded” gemaakt. Of zo lijkt het.

Want toen ik vanavond op weg naar Leeuwarden in Zutphen op het station dit ding zag staan:

Dacht ik “dat is een antenne met kap”. En wilde ik weten waar die antenne dan wel niet voor was.

Lees verder….