mei 282018
 

Via Adafruit kwam ik bij deze leuke (verder tamelijk nutteloze) Record Player. het is een combinatie van de Google Vision API en de Spotify API.

De werking is tamelijk eenvoudig: maak een foto van een hoes van een LP of CD of als je die niet meer hebt (of nooit gehad hebt), zoek je gewoon even op Google naar plaatjes. Die afbeelding sleep je dan op de interface en dan stuurt de site die eerst door naar Google Vision om te beoordelen wat er op de afbeelding staat. Het resultaat wordt dan naar Spotify gestuurd en jij krijgt het resultaat daarvan te zien.

Mijn eerste test was met Eliminator van ZZ Top:

Het resultaat was niet 100% correct, maar wél ZZ Top:

Een dubbelcheck (dank je Marit) liet zien dat dat logisch is: Eliminator als album staat namelijk niet op Spotify. Zoek ik op basis van de cover van Afterburner, dan komt Spotify met het juiste album. Cool! 🙂

Hieronder staan er nog een paar:

De twee antieke “Now This is Music” hoezen kan Spotify niets mee. Maar dat ligt niet eens alleen aan Spotify (die die oude LP’s niet in de collectie heeft), van #4 maakt Google “lassen” (geen idee waarom) en op #6 herkent Google alleen Tina Turner. Op zich ook niet verkeerd.
Van de verzamel CD van Level 42 weet Google alleen “level 42” te achterhalen. Grappig is dan weer dat Spotify dan ook “The Very Best Of” als response geeft, als de cover in dat geval niet helemaal hetzelfde.

Je ziet het, je kunt je hier heeeeel lang mee amuseren. Vooral als je een oude sok bent (zegt Marit).

Deel dit bericht:
mrt 292018
 

Aflevering 5 alweer van de Crash Course Media Literacy (zie hier voor een overzicht van de andere afleveringen). Na aandacht voor ons brein in aflevering 4, gaat het nu over media en geld. Nee, nog niet over adverteerders, maar over de constatering dat alle media gemaakt zijn door iemand, of een groep van iemanden (ja ja, dat is geen correct Nederlands, in het Engels klinkt het veel leuker: “group of someones”) .

Omdat media gemaakt worden met een doel (om je te informeren, te overtuigen, te vermaken), wordt gekozen voor een bepaalde manier om de boodschap over te brengen. Daarbij wordt gewezen op het feit dat er iemand moet betalen het maken van die media. En die mensen zijn mensen met geld. En vaak zijn dat witte hetero mannen. Dus dat kan invloed hebben op manier waarop de boodschap overgebracht wordt.

De aflevering krijgt op YouTube een aantal duimpjes naar beneden (veel minder dan duimpjes naar boven hoor). En dat is logisch. Want dit stuk van het verhaal komt stilaan al in het gebied waarbij het wat minder ongevaarlijk wordt. Sowieso, ook CrashCourse wordt betaald door mensen met een boodschap en een doel. Dus ook de filmpjes van CrashCourse zijn niet zonder kleur en doel. Hoe afgewogen en neutraal of “juist” jij als kijker die boodschap vindt hangt nu ook deels af van je eigen positie.

Als je als docent/leraar met de filmpjes aan de slag gaat maakt dat ze zeker ook nog waardevoller als je dat gesprek met de studenten/leerlingen aangaat: je hebt nu een filmpje gezien over media, maar dat filmpje is ook onderdeel van die media. Denk daar eens over na en bedenk hoe het filmpje jou probeert te beïnvloeden. Wat zou je kunnen/willen/moeten doen, naast het alleen naar dit filmpje kijken?

Deel dit bericht:
mrt 232018
 

De afleveringen van de Crash Course Media Literacy volgen elkaar zo te zien toch met enige regelmaat op. Aflevering 4 gaat over de werking van onze hersenen. Nee, geen breinwetenschapper die langs komt, maar uitleg over hoe onze hersenen efficient omgaan met hun verwerkingscapaciteit maar ook hoe dit er voor kan zorgen dat je dingen “onjuist” kunt onthouden.

Het is een leuke serie aan het worden, ik ben benieuwd hoe ze verder gaan.

Deel dit bericht:
mrt 162018
 

Aflevering 2 en 3 van de Crash Course Mediawijsheid staan online (voor aflevering 1 zie dit bericht). Er zat een week tussen het verschijnen van beide afleveringen, maar ze zijn prima gewoon direct achter elkaar te bekijken.

Jay Smooth neemt ons nu terug in de geschiedenis, en dan gaat hij helemaal terug in de geschiedenis, dus tot aan Plato zodat hij duidelijk kan maken dat de discussie over media, de waarde en geschiktheid ervan al zou oud is als het Oude Griekenland.

In deel 3 wordt het interessant als het gaat over protectionisme en de verschillende soorten redenen (cultureel, politiek, moreel) die mensen hebben om bezwaar te hebben tegen bepaalde media.

Op naar aflevering 4!

Deel dit bericht:
mrt 022018
 

Een “crash course” laat ze het beste vertalen naar “versnelde cursus”, een niet al te lange cursus/training waarmee je snel op niveau gebracht wordt rond een bepaald onderwijs. Op het YouTube kanaal van Crash Course kun je crash courses vinden over heel uiteenlopende onderwerpen: Wereldoorlog I, mythologie, psychologie etc.
Als je de hele lijst bekijkt dan zie je dat er rond sommige onderwerpen al ruim 40 verschillende video’s gemaakt zijn.

Voor mediawijsheid (media literacy) is dat nog niet zo, daar is de eerste, introducerende video deze week pas van gepubliceerd. Het is een video in een lekker snel tempo, 10 minuten lang en het is uiteraard een introductie. Helaas weet je bij de Crash Course videos nooit hoe lang er precies tussen afleveringen zit. Dus als lesmateriaal voor je leerlingen of studenten zou ik het nog niet gaan inplannen. Maar als nieuwe serie van filmpjes om in de gaten te houden lijkt me ook deze serie best de moeite waard.

 

Deel dit bericht:
feb 172018
 

Goed, eigenlijk zou ik blij moeten zijn van de aanpassing die Google afgelopen week doorgevoerd heeft in haar zoekpagina voor afbeeldingen. Als onderdeel van de afhandeling van de schikking met Getty Images heeft Google namelijk toegezegd om duidelijker te maken dat er auteursrecht rust/kan rusten op afbeeldingen die je via Google kunt vinden én ze hebben de knop verwijderd waarmee je de afbeelding buiten de context van de pagina waar hij op staat kon bekijken.
En daar zou ik blij mee moeten zijn omdat dit een té handige manier voor veel docenten, studenten en mensen die in het onderwijs leermateriaal maken. PowerPoint maken met afbeeldingen? Even zoeken in Google en dan knippen en plakken in de presentatie. Plaatjes voor een verslag of een stukje (online) lesmateriaal? Idem.

Wil je die PowerPoint, dat verslag of lesmateriaal daarna breder delen dan gaat het mis. Je moet dan namelijk minimaal voor al die afbeeldingen gaan controleren of er auteursrecht op zit, of er bijvoorbeeld een Creative Commons licentie op zit etc.

Het is dus veel handiger als dat meteen al vooraf gedaan is, de nodige bronvermelding beschikbaar is etc.

Natuurlijk, wie een beetje weet hoe een browser werkt, weet dat een rechtermuisklik op de afbeelding en kiezen voor “Afbeelding openen in nieuw tabblad” genoeg is om alsnog de afbeelding te bekijken. En natuurlijk is er ook al een oplossing in de vorm van een plugin voor Google Chrome en Firefox. Handig, dat wel, maar eigenlijk zou het mooier zijn als ze duidelijker zouden aangeven wat het auteursrecht op een afbeelding daadwerkelijk is (voor zover bekend).

Dat zal niet zo gemakkelijk zijn als dat het bij Wikipedia is, maar daar heb je wel een situatie waarbij je daadwerkelijk van mensen mag verwachten dat ze op een juiste manier melding maken van het bijbehorende auteursrecht. De screenshot hieronder is van een foto van Sasha Krotov.

Ik snap het dus als mensen niet blij zijn met de aanpassing. Het zal de rechthebbenden wellicht (een beetje) tevreden stellen, maar “gewone” gebruikers zullen het zien als “lastig”.

Deel dit bericht:
feb 022018
 

Met dank aan Bert Frissen wordt ik via Facebook op de hoogte gehouden van Maastrichtse dialectwoorden. Die deelt hij als ze beschikbaar komen via dit Facebook-account. Dit keer was het woord “govie” (klik even op de link om ook de uitspraak te horen).

Ik moest meteen denken aan Flikken Maastricht (al moet ik bekennen dat ik de serie nooit gezien heb). Maar ja, dan was de naam van die serie dus eigenlijk verkeerd. Dat moest aangepast worden. Nou had ik AVROTROS kunnen benaderen en ze kunnen voorstellen om de naam van de serie te wijzigen in “Govies Maastricht”, maar ik schatte de kans op succes van die actie niet zo heel hoog in.

Veel eenvoudiger is het om de pagina bij uitzending gemist (of “NPO Start” zo je wilt) tijdelijk aan te passen zodat ik er een screenshot van kon maken. In Google Chrome gaat dat heel gemakkelijk:

Selecteer het woord in de pagina dat je wilt wijzigen en klik met de rechter muisknop. je ziet dan de optie “inspecteren”.

Je krijgt dan aan de rechterkant een venster waarmee je onder andere de HTML van de pagina kunt zien en als het goed is, dan is het stukje HTML waar het woord dat je geselecteerd had, al meteen geselecteerd. Dubbelklik er nog een keer op en je kunt de tekst wijzigen (dus in het venster aan de rechterkant).

De wijziging wordt meteen doorgevoerd in de webpagina. Ook als je daarna het inspectievenster weer sluit. De wijzigingen worden echter alleen lokaal doorgevoerd. Als iemand anders naar die URL gaat, dan ziet hij/zij gewoon de ongewijzigde pagina. Maar jij kunt er een screenshot van maken, als je wilt ook mét de oorspronkelijke URL erbij (zie de afbeelding boven bij het bericht).

Dit is zó eenvoudig te doen, dat een screenshot (bijvoorbeeld van een tweet) nooit als bewijs zou mogen dienen zonder dat ook op andere manieren geverifieerd kan worden dat deze ook daadwerkelijk de betreffende inhoud had.

 

Deel dit bericht:

Channel4: Rise of the Robots

 Gepubliceerd door om 15:24  Hardware, Media
dec 032017
 

Met dank aan het (per ongeluk?) liken van de Facebook pagina van Channel 4, kwam er in mijn tijdlijn een verwijzing voorbij met een interessante vraag: “would you trust an AI robot?”.

Het bleek een aankondiging te zijn van een documentaire die onderdeel uitmaakt van een week van aandacht voor robots bij Channel 4. Ze hebben in totaal 5 documentaires en films zoals Ex Machina en Robocop.

Het kunnen bekijken van de documentaires was nog niet zo eenvoudig. Ze zijn alleen beschikbaar voor IP-adressen vanuit het Verenigd Koninkrijk. Willem en Per-Ivar verwezen me door naar https://hola.org/ een gratis VPN-dienst waarmee je het kunt doen lijken alsof je in het VK bent. Kwestie van installeren en de extensie in Chrome installeren. Frans verwees naar een bericht waaruit blijkt dat het gebruik van Hola niet helemaal zonder bedenkingen is. Jouw verbinding kan tijdens het gebruik namelijk ook voor/door anderen gebruikers ingezet worden. Met mate gebruiken dus en tussendoor de plugin uitzetten. Of beter nog: een betaalde VPN gebruiken die dit nadeel niet heeft.

Na het aanmaken van een account met een adres in de VK, het weer aanzetten van de Flash-player in Chrome, kon ik eindelijk kijken.

Ik heb twee van de documentaires inmiddels bekeken. De eerste was “How to build a robot“, de tweede “The robot will see you now“. Bij de eerste kreeg David McGoran met zijn de opdracht om een robot te ontwikkelen die in staat is om ook een verbinding met mensen te krijgen. Mooi bij deze documentaire is zeker het ontwerpproces met de verschillende prototypes, tests (“knuffelen”) en de shots van het handwerk in de werkplaats van het team. Pure promotie voor STEAM.

Op het YouTube-kanaal van het bedrijf van David vind je deze video die (zonder de mooie shots van de werkplaats) ook al een beeld van het ontwerptracject:

De scenes met het prototype, die vooral gesprekken op gang wist te brengen met kinderen en jonge vrouwen, waren voorspelbaar. Teleurstellend was het echter dat ik tot nu toe nergens online meer informatie heb kunnen vinden. Hoe lagen de verhoudingen precies? Hoeveel kinderen kwamen er voorbij en hoeveel daarvan reageerden positief/negatief? Wat kunnen we hier nu over meenemen bij het ontwerpen van andere robots? Alleen de boodschap dat het wellicht een idee is om ze letterlijk knuffelbaar te maken?

Er had wat meer in gezeten. En diezelfde kritiek had ik uiteindelijk ook bij de tweede documentaire.

Lees verder….

Deel dit bericht:

Weg met de roeptoeters

 Gepubliceerd door om 06:55  Internet, Media
feb 212017
 

In het NRC van gisteren staat een artikel met als kop “Weg met die rotzooi onder online artikelen”. Het artikel gaat over de desillusie van de veranderde verstandhouding tussen media en publiek:

“Internet begon ooit als de belofte van een nieuwe verstandhouding tussen media en publiek. Iedereen zou kunnen bijdragen en iedereen zou gehoord worden, was het idee. Dat is grotendeels een desillusie gebleken.”

Nou denk ik niet dat “het internet” of zelf het “world wide web” hiervoor specifiek in het leven geroepen is, maar er is wel degelijk een andere verstandhouding gekomen tussen “media” en “publiek”. Alleen niet helemaal op de manier die een tijd lang gebruikelijk is geweest. Toen het aantal gebruikers en reageerders online te overzien was, was het mogelijk om “gewoon” een licht gemodereerd reactieformulier onder een site te plakken. Maar internet is nou eenmaal ook het ontluchtingkanaal geworden voor de meest uiteenlopende lui die geen benul van enige online etiquette hebben en vanachter hun toetsenbord de meest onzinnige zooi de wereld in roeptoeteren.

Wat dat betreft heeft het NRC helemaal gelijk, de mensen die dachten dat dát niet zou gebeuren met de groei van het aantal internetgebruikers, die weten inmiddels wel beter. Dus prima dat IMDB hun forum dicht gezet heeft, dat geldt overigens niet voor de mogelijkheid om reviews aan films toe te voegen of andere informatie aan te leveren. Dus helemaal zo zwart/wit ligt het ook daar niet.

Maar wat jammer is, is dat NRC dé mogelijkheid van het web volledig onbelicht laat: mensen zijn namelijk niet afhankelijk van één site, of de site van een ander om te kunnen reageren. Het is juist mogelijk om heel veel verschillende netwerkjes, bestaande uit een veelvoud van sites tot stand te laten komen. De NRC staat geen reactiemogelijkheid toe, maar ik kan hier, op mijn eigen site ook reageren. Hoeveel mensen dit bericht zien? Jazeker veel en veel minder dan op de NRC site. Gelukkig ook maar, want mijn reactie is een manier om mijn eigen gedachten over het bericht vast te leggen, niet om te gaan roeptoeteren en zo veel mogelijk mensen te bereiken.
Het bericht zelf had ik niet eens gevonden als het niet was dat Marco Derksen er naar verwezen had in een tweet. Dus ook hij had om aan te geven dat hij het bericht opmerkelijk vindt niet de (niet aanwezige) reactiemogelijkheden bij NRC nodig. En ik kan hem, weer via Twitter, laten weten dat ik de verwijzing op prijs stel en hem naar hier verwijzen voor een toelichting die vele malen langer is dan ik bij NRC had kunnen plakken.

Dus wat mij betreft zou ik al die sites adviseren om vooral die “rotzooi onder de berichten” te sluiten en zich te richten op syndicatie van hun content. D.w.z. maak het gemakkelijk voor andere sites om je content te embedden, er naar te verwijzen, te linken. Zorg er voor dat de URLs blijven werken en dat er geen link-rot ontstaat. Die discussie? Die voeren we wel elders.

Deel dit bericht:
 Reacties uitgeschakeld voor Weg met de roeptoeters  Tags: ,