sep 022019
 

Ik moest vandaag met de auto, dus ook tijd om naar de radio te luisteren. Dus hoorde ik bij BNR radio vanochtend ook het item langs komen over het afschaffen / uitfaseren van ISDN door KPN. Compleet met expert aan de lijn die vertelde dat er nog bedrijven waren die hun brandmelder of alarmsysteem aan een ISDN-lijn hadden hangen (zonder dat ze het wellicht wisten) en die zou dan niet meer werken.  Het was allemaal naar aanleiding van het bericht erover op de NOS-website. Op mijn plek aangekomen zag ik op Twitter ook de nodige verontwaardigde reacties (ISDN was een tijdje trending): hoe durfde KPN het aan om zomaar zo’n dienst uit de luscht te halen.

Tja, ze hadden het al in 2017 aangekondigd, en de kortstondigde ophef van vandaag laat zien dat dit (zeggen dat ze het echt uit gaan zetten) beter werkt dan het bericht van toen, want blijkbaar zijn er nog 10-duizenden bedrijven die er gebruik van maken.

Ik wist niet eens meer dát het nog gebruikt werd, het is/was echt een technologie uit de tijd van de inbelmodems, niet meer uit de tijd van vaste internetverbindingen (via ADSL, kabel of glasvezel).

Wél van deze tijd is de oproep van Minister Van Nieuwenhuizen (Infrastructuur en Waterstaat) aan werkgevers om met hun werknemers afspraken te maken over het zakelijk MONO rijden. Dus niet reageren op app-jes en al helemaal niet terugschrijven. Nee, kan ik me iets bij voorstellen. Leek mij heel logisch dat je dat niet doet tijdens het rijden. Al zul me mij nooit horen zeggen dat ik MONO rijdt.  Komt wellicht ook omdat ik wél handsfree bel tijdens het rijden. Tenminste, korte telefoontjes. Geen telefonische overleggen van een uur waarvan ik weet dat ik mijn hoofd helemaal bij het overleg moet houden. Dan kun je niet ook nog rijden.

Ik vind het ook zo’n heerlijk Nederlands ding weer: handsfee bellen in de auto is toegestaan in de wet maar we gaan mensen oproepen om het tóch niet te doen want niet bellen is nog veiliger dan wél bellen. Verbieden willen we het niet (daar is geen draagvlak voor) dus stoppen we heel veel geld in campagnes.

En in beide gevallen is het vandaag een deel van de dag nieuws, terwijl het morgen alweer vergeten is.

Deel dit bericht:
jan 202019
 

Afgelopen week plaatste The Weather Channel weer een nieuw “Immersive Mixed Reality” (ik zal gewoon “Mixed Reality” gebruiken) item in de serie van items die ze de afgelopen tijd al gemaakt hebben (zie de hele playlist hier). Dit nieuwste item legt uit hoe ijsstormen ontstaan en waarom ze gevaarlijk zijn.

Grote vraag is wat mij betreft hoe lang dit concept meerwaarde blijft hebben, of er gewenning ontstaat en natuurlijk of het beter beklijft bij de kijkers. Ik haal het niet echt in mijn hoofd om te roepen dat we zoiets ook in het onderwijs zouden moeten willen maken. Al ben ik wel nieuwsgierig naar de productiekosten per item.

The Verge had een interview met Michael Chesterfield, “director of weather presentation” bij The Weather Channel. Het interview is sowieso leuk om te lezen omdat het duidelijk maakt dat het niet zomaar even een kwestie is van een greenscreen en een paar leuke animaties als je zo’n item maakt.

Maar klopt die naam “Immersive Mixed Reality”  wel?
Een andere reden om er naar te verwijzen en over te schrijven is het nog steeds tamelijk verwarrende gebruik van de term Mixed Reality. Als je er naar gaat zoeken kom je bv bij deze toelichting, of deze beschrijving en natuurlijk info op Wikipedia. Daarbij lijkt Mixed Reality een soort “next step” te zijn ten opzichte van Virtual Reality (VR) en Augmented Reality (AR). Vanuit dat oogpunt is dit absoluut geen Mixed Reality. Microsoft gebruikt “Mixed Reality” voor haar hele productrange waaronder ook “gewone” VR brillen en de Hololens in voor komen.

Het werkt daarom waarschijnlijk beter om de definitie van Mixed Reality als een schaal aan te houden (plaats van één individueel punt), zoals hier gedaan wordt. Dan passen zowel het gebruik van de term door Microsoft als ook de toepassing van The Weather Channel in het verhaal. Bij The Weather Channel combineren ze de werkelijke omgeving met de weerman/weervrouw met real-time, in Unreal Engine, gerenderde beelden. Op sommige momenten schakelen ze heel slim tussen “werkelijkheid” en de virtuele omgeving.

Lees verder….

Deel dit bericht:

Geheimen delen met een robot

 Gepubliceerd door om 09:20  iXperium, Media, robots
okt 242018
 

Gisterenavond werd bij Brandpunt+ aandacht besteed aan sociale robots in de zorg.
Dit gebeurde aan de hand van een project bij zorginstelling Philadelphia. Ze testen daar nu het gebruik van een Pepper robot (Phi), er komt een Sanbot voorbij in de reportage en heel even de iPalrobot die ook in het iXperium op bezoek komen. De aflevering is online terug te kijken:

Centrale vraag in de uitzending is of we wel willen dat met name kwetsbare mensen alles delen met robots. De makers van de reportage gaan langs in Roermond bij het bedrijf Robot Ctrl waar ze o.a. werken aan het platform dat er voor moet zorgen dat de robots niet eenvoudig te hacken zijn en maken daarbij keuzes over wat wel en niet geregistreerd wordt, welke informatie met de begeleiders gedeeld wordt etc.
Naast Lydia, bewoonster van zorginstelling Philadelphia komen ook haar ouders en de inspectie voor de Gezondheidszorg aan het woord.

De reportage komt hier en daar wat geforceerd over. Het gesprek tussen de inspectie en de raad van bestuur van Philadelphia bijvoorbeeld en zeker als die met Phi in gesprek gaat zijn alleen voor de reportage. Op de andere momenten lijkt Phi al een volledig autonome robot, een indruk die vaak ten onrechte gewekt wordt in zulke reportages. Als Phi op het einde Lydia bedankt voor de gastvrijheid dan is dat een script dat draait met tekst die al zo ingevoerd is en afgespeeld wordt op basis van vaak nog tamelijk simpele selectiebomen in de software. Daar zit nog niets autonooms aan.

Los daarvan laat ook deze reportage zien dat sociale robots zelfs in hun huidige beperkte staat al veel kunnen betekenen voor mensen. De enige manier waarop we daadwerkelijk een situatie zullen kunnen bereiken waarbij robots ook daadwerkelijk zover ontwikkeld zijn dat ze autonoom ingezet kunnen worden is door projecten uit te voeren waarbij bedrijven en betrokkenen met elkaar samenwerken aan die ontwikkeling. Het inrichten van zo’n ethische commissie zoals Philadelphia wil gaan doen is dan zeker niet overbodig.

De projectleidster Xenia Kuiper is ook op Twitter te vinden.

Deel dit bericht:
sep 182018
 

VPRO komt dit najaar met een serie documentaires over ons, de mens in een digitale wereld. De eerste was vorige week dinsdag te zien op NPO2, de tweede aflevering gisteren. Maar gelukkig bestaat er ook gewoon zoiets als NPOstart waar je ze (op dit moment) nog gewoon terug kunt kijken

Het complete lijstje:

  • dinsdag 11 september, The Cleaners
  • maandag 17 september, More Human Than Human
  • maandag 1 oktober, 21.00 uur – Bewaren
  • maandag 22 oktober, 21.00 uur – Ubiquity

Zie voor meer achtergrond bij de documentaires: https://www.vpro.nl/programmas/2doc/2018/digidocs.html

Ik heb inmiddels The Cleaners en More Human Than Human gezien. Op beide is wel wat af te dingen, maar beide leveren ook meer dan genoeg stof tot nadenken op. Bij The Cleaners gaat het over de mensen die er voor zorgen dat wij minder zooi op ons scherm krijgen als we gebruik maken van internet. Ze werken vaak (anoniem) voor grote bedrijven zoals Facebook, Google en Twitter. Hun werk is niet onomstreden omdat er vaak ook afbeeldingen / video’s verwijderd worden waarvan zeker niet iedereen van mening is dat die verwijderd zouden moeten worden. Logisch ook omdat de context heel bepalend is. Een blote borst is in Nederland geen enkel probleem, een afbeelding van een naakte politicus eveneens niet, maar op andere plekken wel. Duidelijk wordt wel dat de mensen die dit werk doen helemaal geen besef van die context hebben, ze krijgen een beperkte set ‘regels’ mee.

De documentaire laat ook zien wat het werk met de mensen zelf doet. Want zij krijgen dus ook al die filmpjes van onthoofdingen, kinderporno, propaganda etc. te zien. Dingen waarvan je niet zou willen dat iemand ze zou hoeven zien, laat staan heel vaak als onderdeel van je werk.

De documentaire stelt veel vragen niet. Dat wil zeggen ze laten het aan de kijker over om bepaalde vragen te stellen en daar een mening over te vormen. Dat verondersteld dus wel dat die kijker dat ook doet.

Lees verder….

Deel dit bericht:
mei 282018
 

Via Adafruit kwam ik bij deze leuke (verder tamelijk nutteloze) Record Player. het is een combinatie van de Google Vision API en de Spotify API.

De werking is tamelijk eenvoudig: maak een foto van een hoes van een LP of CD of als je die niet meer hebt (of nooit gehad hebt), zoek je gewoon even op Google naar plaatjes. Die afbeelding sleep je dan op de interface en dan stuurt de site die eerst door naar Google Vision om te beoordelen wat er op de afbeelding staat. Het resultaat wordt dan naar Spotify gestuurd en jij krijgt het resultaat daarvan te zien.

Mijn eerste test was met Eliminator van ZZ Top:

Het resultaat was niet 100% correct, maar wél ZZ Top:

Een dubbelcheck (dank je Marit) liet zien dat dat logisch is: Eliminator als album staat namelijk niet op Spotify. Zoek ik op basis van de cover van Afterburner, dan komt Spotify met het juiste album. Cool! 🙂

Hieronder staan er nog een paar:

De twee antieke “Now This is Music” hoezen kan Spotify niets mee. Maar dat ligt niet eens alleen aan Spotify (die die oude LP’s niet in de collectie heeft), van #4 maakt Google “lassen” (geen idee waarom) en op #6 herkent Google alleen Tina Turner. Op zich ook niet verkeerd.
Van de verzamel CD van Level 42 weet Google alleen “level 42” te achterhalen. Grappig is dan weer dat Spotify dan ook “The Very Best Of” als response geeft, als de cover in dat geval niet helemaal hetzelfde.

Je ziet het, je kunt je hier heeeeel lang mee amuseren. Vooral als je een oude sok bent (zegt Marit).

Deel dit bericht:
mrt 292018
 

Aflevering 5 alweer van de Crash Course Media Literacy (zie hier voor een overzicht van de andere afleveringen). Na aandacht voor ons brein in aflevering 4, gaat het nu over media en geld. Nee, nog niet over adverteerders, maar over de constatering dat alle media gemaakt zijn door iemand, of een groep van iemanden (ja ja, dat is geen correct Nederlands, in het Engels klinkt het veel leuker: “group of someones”) .

Omdat media gemaakt worden met een doel (om je te informeren, te overtuigen, te vermaken), wordt gekozen voor een bepaalde manier om de boodschap over te brengen. Daarbij wordt gewezen op het feit dat er iemand moet betalen het maken van die media. En die mensen zijn mensen met geld. En vaak zijn dat witte hetero mannen. Dus dat kan invloed hebben op manier waarop de boodschap overgebracht wordt.

De aflevering krijgt op YouTube een aantal duimpjes naar beneden (veel minder dan duimpjes naar boven hoor). En dat is logisch. Want dit stuk van het verhaal komt stilaan al in het gebied waarbij het wat minder ongevaarlijk wordt. Sowieso, ook CrashCourse wordt betaald door mensen met een boodschap en een doel. Dus ook de filmpjes van CrashCourse zijn niet zonder kleur en doel. Hoe afgewogen en neutraal of “juist” jij als kijker die boodschap vindt hangt nu ook deels af van je eigen positie.

Als je als docent/leraar met de filmpjes aan de slag gaat maakt dat ze zeker ook nog waardevoller als je dat gesprek met de studenten/leerlingen aangaat: je hebt nu een filmpje gezien over media, maar dat filmpje is ook onderdeel van die media. Denk daar eens over na en bedenk hoe het filmpje jou probeert te beïnvloeden. Wat zou je kunnen/willen/moeten doen, naast het alleen naar dit filmpje kijken?

Deel dit bericht:
mrt 232018
 

De afleveringen van de Crash Course Media Literacy volgen elkaar zo te zien toch met enige regelmaat op. Aflevering 4 gaat over de werking van onze hersenen. Nee, geen breinwetenschapper die langs komt, maar uitleg over hoe onze hersenen efficient omgaan met hun verwerkingscapaciteit maar ook hoe dit er voor kan zorgen dat je dingen “onjuist” kunt onthouden.

Het is een leuke serie aan het worden, ik ben benieuwd hoe ze verder gaan.

Deel dit bericht:
mrt 162018
 

Aflevering 2 en 3 van de Crash Course Mediawijsheid staan online (voor aflevering 1 zie dit bericht). Er zat een week tussen het verschijnen van beide afleveringen, maar ze zijn prima gewoon direct achter elkaar te bekijken.

Jay Smooth neemt ons nu terug in de geschiedenis, en dan gaat hij helemaal terug in de geschiedenis, dus tot aan Plato zodat hij duidelijk kan maken dat de discussie over media, de waarde en geschiktheid ervan al zou oud is als het Oude Griekenland.

In deel 3 wordt het interessant als het gaat over protectionisme en de verschillende soorten redenen (cultureel, politiek, moreel) die mensen hebben om bezwaar te hebben tegen bepaalde media.

Op naar aflevering 4!

Deel dit bericht:
mrt 022018
 

Een “crash course” laat ze het beste vertalen naar “versnelde cursus”, een niet al te lange cursus/training waarmee je snel op niveau gebracht wordt rond een bepaald onderwijs. Op het YouTube kanaal van Crash Course kun je crash courses vinden over heel uiteenlopende onderwerpen: Wereldoorlog I, mythologie, psychologie etc.
Als je de hele lijst bekijkt dan zie je dat er rond sommige onderwerpen al ruim 40 verschillende video’s gemaakt zijn.

Voor mediawijsheid (media literacy) is dat nog niet zo, daar is de eerste, introducerende video deze week pas van gepubliceerd. Het is een video in een lekker snel tempo, 10 minuten lang en het is uiteraard een introductie. Helaas weet je bij de Crash Course videos nooit hoe lang er precies tussen afleveringen zit. Dus als lesmateriaal voor je leerlingen of studenten zou ik het nog niet gaan inplannen. Maar als nieuwe serie van filmpjes om in de gaten te houden lijkt me ook deze serie best de moeite waard.

 

Deel dit bericht: