apr 192020
 

De collega’s bij het iXperium gebruiken het wel eens als opdracht om het probleemoplossend vermogen van leerlingen te stimuleren: het ontwerpen en bouwen van een interactieve knikkerbaan.
Maar dit is van een heel andere orde: het is een samenwerking tussen de mensen achter Formula E, de elektrische Formule 1 klasse en Jelle’s Marble Runs. Op het kanaal van deze laatste kun je de Marbula One (Formule 1 voor knikkers) vinden. Het filmpje hierboven is daar een variant op: de knikkers rollen nu voor verschillende teams die normaal gesproken voor de Formula E rijden, inclusief de gebruikelijke commentator voor die races. Ik denk dat ik niet de enige was waarvoor dit de eerste kennismaking met Marbula One is. Ik zal ook eerlijk bekennen dat ik niet de hele 5 minuten reeds bekeken heb, maar na de start van het eerste rondje doorgespoeld heb naar het einde. Grappig is nu wel dat de knikkers tijdens de race van positie verwisselen, het is dus net als bij een gewone race niet bij voorbaat al duidelijk wie gaat winnen. Wat dat betreft is het spannender dan veel Formule 1 races in 2019 waren.

Met dank aan Engadget voor de tip

apr 182020
 

Je hebt vast al een keer de voorbeelden gehoord waarbij mensen typemachines, harde schijven, floppydrives, gebruiken om muziek te maken. Device Orchestra toets iets vergelijkbaars, maar dan in de overtreffende trap. Neem bijvoorbeeld onderstaande clip:

Zoals je in de titel ook kunt lezen zijn dit zeven verschillende elektronische apparaten die elk hun eigen soort geluid, deel van de muziek voor een rekening nemen. Het hele kanaal is hier te vinden en bevat een grappige verzameling filmpjes. Soms met dansende elektrische tandenborstels, meestal met een mix van apparaten.

Met dank aan Guido van Dijk voor de tip!

mrt 252020
 

https://twitter.com/jasperbloemsma/status/1242919061320806407

Stel…je kwam in Twitter ook in het gesprek over GIFs van favoriete films terecht (zie dit bericht) en je kwam daar een GIF tegen van een film en wilde die bewaren. Dan kan dat gemakkelijk als je die tweets op je telefoon bekijkt. Maar in de browser “gewoon op de desktop” dan kan dat niet. In de bron van de pagina kijken heeft dan niet veel zin, want daar is hij niet zomaar te vinden.

Gelukkig heeft daar iemand een site voor gemaakt: downloadtwittervideo.com
Zoals je uit de naam al hebt kunnen opmaken werkt het niet alleen op GIFs maar ook op “gewone” video’s op Twitter. Dus als je dit bericht van Doctor Who wilt downloaden om te bewaren, dan kan dat via die site.  Dan heb je dus een MP4, wil je toch liever (of toch ook) een GIF hebben om te bewaren of te gebruiken, dan kun je natuurlijk weer terecht bij ezgif.com
Het is dan een kwestie van uploaden en converteren, eventueel nog resizen zodat het bestand niet te groot wordt.  De HD MP4 was al niet groot (1,12MB), na conversie naar GIF werd hij 2,44MB maar door de afmetingen wat aan te passen en compressie toe te passen was het resultaat 594kB

mrt 082020
 

Android staat me (standaard) niet toe om een screenshot te maken terwijl ik de app gebruik, dus doe ik het even met een afbeelding van de leverancier zelf, je zult het zelf even moeten testen om het “live” in actie te zien.

Het was er eentje in de categorie “cool maar ook een beetje eng”. Terwijl ik op het vliegveld stond te wachten om van boort af te gaan op Schiphol, had ik mijn telefoon en paspoort op elkaar vast. Omdat ik bij het inschakelen na landing ook de NFC functionaliteit (heb ik normaal gesproken uit staan) weer aangezet had, wees mijn telefoon me er op dat hij een NFC-chip detecteerde. Logisch, die in mijn paspoort.

In de categorie natuurlijke nieuwsgierigheid viel toen de vraag, “zou er eigenlijk ook al een app zijn om die info uit die chip uit te lezen?” met als nog logischer antwoord: natuurlijk is die er. Zowel voor iOS als voor Android (klik de link voor de betreffende app-store).

De app leest je paspoort (of modern Nederlands rijbewijs) in twee stappen: eerst moet het optisch de strip met getallen en cijfers lezen aan de “onderkant” (lange kant) van de pagina met je foto er op. Op een modern rijbewijs (die met een “gaatje” er in) staat ook zo’n strip. Blijkbaar zit daar ook de info in die nodig is om de informatie op de NFC chip te ontsluiten. Dat is een slimme beveiliging zodat niet zomaar iemand met een skimmer naast je kan staan om de chip uit te lezen zonder dat je er erg in hebt. Het maakte ook meteen duidelijk waarom bij de automatische paspoortcontrole op bv Schiphol, je je paspoort open met de strip eerst in een sleuf stopt met een glasplaat. Ook daar leest het apparaat eerst visueel de codes op de fotopagina en dan digitaal de rest.

En de rest is dus ook een digitale versie van je foto, je handtekening (in het geval van je rijbewijs), je BSN, ingangsdatum, geldigheidsdatum, voor welke categorieën je rijbewijs geldig is etc.
Daar komt ook meteen het “enge” van de app naar voren. De makers geven aan dat geen van die info je telefoon verlaat en dat zij alleen statistische informatie over het gebruik zelf verzamelen (welk soort telefoon gebruikt wordt, welk type document gescand wordt, gebruiksfrequentie). Ja, je zult er op moeten vertrouwen dat dat ook alleen is wat ze verzamelen, anders heb je een groot probleem. Want als iemand deze info bewust ter kwader trouw zou verzamelen, dan weten ze meer van je dan je zou willen.

Het was wellicht dan ook niet zo heel vreemd dat ik, na een eerste test en demo op een nietsvermoedende reisgenoot, geen andere kandidaten voor een demo kon vinden. 😉

jun 072019
 

Goed, ik snap het idee: hoe cool zou het zijn als je overal waar je maar bent dezelfde setup qua monitoren kunt hebben als op je eigen werkplek.

Want zeg nou zelf, jij hebt toch ook zo’n setup van 6 monitoren op je bureau, waarbij de ene nog groter is dan de andere?
Maar goed, dat zal ter illustratie zijn, als een “stel je eens voor dat je zo’n setup nu wél kunt realiseren?”

Los daarvan, wij zien het in de demo als vensters die in de werkelijke ruimte rondvliegen, maar het zijn duidelijk VR (of Mixed Reality zoals Microsoft dat noemt) brillen. Geen HoloLens brillen. Dat betekent dus dat je volledig afgesloten bent van je omgeving. Je ziet je toetsenbord of andere zaken die je op je tafel hebt liggen niet meer, ziet ook niet of iemand er in de coffeeshop met je tas vandoor gaat, je zit helemaal afgesloten van de buitenwereld. En dat wordt na 20-30 minuten helemaal niet zo fijn. Zelfs als je geen last krijgt van het gewicht van de bril op je hoofd, het zweterige gevoel dat je krijgt door het afgesloten zijn van een deel van je hoofd, zelfs dan wil je na die tijd wel weer even “vrij” uit die opgesloten ruimte. Dan maakt het dus niet uit dat de bril uren mee kan  op een acculading.

Nogmaals, het zou me super stoer lijken als ik ’s ochtends in de bus en trein een paar grotere schermen voor me zou kunnen zien bij het werken op mijn laptop. Maar dan wel in een AR-situatie. Waarbij ik gewoon de buitenwereld zie en de scherm letterlijk als extra fysieke schermen in de ruimte zweven. Zo tegen de tijd dat ze de interface in een contactlens ingebouwd hebben, die ik kan dragen zonder dat ik het gewicht voel of zonder dat ik een groot apparaat extra met me mee moet slepen om daar te kunnen werken. Die tijd komt wel, maar tot die tijd zijn dit vingeroefeningen waarvan ik me afvraag of Microsoft er genoeg van kan leren. De vraag “lopen gebruikers warm voor dit concept?” hangt toch heel erg samen met de uitvoering. En het zou me echt heel erg verbazen als dit met de huidige VR brillen en stand van de technologie tot een daadwerkelijk product te maken is.

getipt door mspoweruser.com

jan 062019
 

Ik had het zo lang mogelijk voorkomen. Mijn HP PSC 2175 All-in-one printer/scanner had geen internet-aansluiting, maar met behulp van een Sitecom LN-308 hing hij al ruim 11 jaar aan het thuisnetwerk. Nee, hij had geen ondersteuning voor de iPad, maar who cares. De software werd al een tijdje niet meer bijgewerkt, scannen ging eerst wat omslachtiger maar met Windows 10 eigenlijk juist weer prima. Dubbelzijdig printen deed ik nauwelijk (kon in theorie als je zelf het blaadje omdraaide). En voor het snel dubbelzijdig scannen had ik al een tijdje een Fujitsu ScanSnap S1500 ernaast staan.

Kortom, hij had wat mij betreft nog lang niet vervangen hoeven worden. Maar net voor de Kerst leek hij toch definitief de geest te hebben gegeven. Hij wilde de cartridges niet meer herkennen, mopperde daarna over onjuist papierformaat, en ja, achteraf denk ik dat we hem wellicht uit elkaar, schoongemaakt en weer in elkaar zouden hebben kunnen krijgen en dat hij dan heel misschien het weer gedaan zou kunnen hebben, maar met name het gegeven dat hij bij deze acties (proberen de cartridges te herkennen en uitlijnen) een aantal keren zomaar helemaal uitviel (niet vastlopen, maar gewoon helemaal display dood en niks meer totdat ik de stekker uitgetrokken en ingestoken had) gaf de doorslag. Dit is een apparaat dat altijd aan (in standby) staat en daar wil ik geen gedoe mee als het gaat om elektrische veiligheid. Dus werd hij, na 15 jaar trouwe dienst, overleden verklaard en vervangen door een HP ENVY Photo 7830 All-in-One. Het moest en zou een nieuwe HP worden, al zal ik binnenkort nog wel eens een blogpost schrijven over hun belachelijke focus op het afsluiten van abonnementen voor het bij hen kopen van printerinkt. Maakt niet uit. De €139,- (excl. €25,- cashback) die ik voor de ENVY betaald heb was een fractie van wat ik voor de HP PSC 2175 All-in-one printer/scanner betaald had. En na een uurtje in de instellingen duiken om er voor te zorgen dat de printer niet het internet op kan maar alleen via het lokale netwerk toegankelijk is, uitschakelen van print-by-mail etc. was ik daar tevreden mee (en hij werkte in no time probleemloos vanaf elk apparaat dat we in huis hebben). De prima kwaliteit prints op de magneetvellen eerder deze week maakten uiteindelijk dat ik er toch wel tevreden mee ben.

Maar goed, dit bericht ging niet over de nieuwe printer/scanner, hij gaat over de oude. Want toen ik constateerde dat we er nou echt niets meer konden, zei Marit meteen: “We kunnen hem natuurlijk wel nog uit elkaar halen”.
Dat kan! En dat hebben we gisteren gedaan. 🙂

Lees verder….

jul 192018
 

Ok, dit valt voor mij tussen de categorieën ‘grappig’ en ‘bizar’ in. Natuurlijk, technisch is het een hoogstandje om een waterdichte VR bril te maken (op basis van een Samsung Galaxy S8), het systeem om een van de drie omgevingen te kiezen door de bril in een (op de video ziet hij er 3D-geprinte) houder te drukken is ingenieus. Het hele beheersysteem erachter is sowieso interessant als het gaat om de vertaling van zulke systemen naar onderwijssituaties. Maar of dit de toekomst van pretparken en zwembaden moet gaan worden? Achtbanen en glijbanen in VR? We gaan het zien.

Getipt door Freshgadgets.nl

jun 042018
 

Op de BBC website staat een mooi filmpje (embedden is helaas nogal een ding, gaat via lelijke iframe) van een workshop die door Artronix uit Glasgow ontwikkeld is. In de workshop bouwen deelnemers/leerlingen robots met een of meerdere micro:bits, servo’s, LED’s etc.
Op zich niet nieuw. Maar de opdracht daarbij is om een scene uit een bekende film na te bouwen. Op de website zie je voorbeelden van Jeepers BleepersWar of the Worlds – Rise of the micro:bitsMicro:Wars – A New Code, Bride of Frankenbit, A Fistful of micro:bits.

De scenes bevatten een combinatie van hergebruikte speelgoed poppen, decors, filmeffecten en vooral veel creepy stemmetjes. De clips zijn kort en ook dat is niet altijd gemakkelijk want het betekent dat ze heel erg to the point moeten blijven. Bekijk ze zeker ook even op de pagina van de BBC daar staat ook de PDF met instructies. Op Twitter zijn er ook een aantal te vinden.

(p.s. aan de tweets kon ik zien dat het project van 2017 is, ik kwam er vandaag pas via de Adafruit website)

mei 282018
 

Via Adafruit kwam ik bij deze leuke (verder tamelijk nutteloze) Record Player. het is een combinatie van de Google Vision API en de Spotify API.

De werking is tamelijk eenvoudig: maak een foto van een hoes van een LP of CD of als je die niet meer hebt (of nooit gehad hebt), zoek je gewoon even op Google naar plaatjes. Die afbeelding sleep je dan op de interface en dan stuurt de site die eerst door naar Google Vision om te beoordelen wat er op de afbeelding staat. Het resultaat wordt dan naar Spotify gestuurd en jij krijgt het resultaat daarvan te zien.

Mijn eerste test was met Eliminator van ZZ Top:

Het resultaat was niet 100% correct, maar wél ZZ Top:

Een dubbelcheck (dank je Marit) liet zien dat dat logisch is: Eliminator als album staat namelijk niet op Spotify. Zoek ik op basis van de cover van Afterburner, dan komt Spotify met het juiste album. Cool! 🙂

Hieronder staan er nog een paar:

De twee antieke “Now This is Music” hoezen kan Spotify niets mee. Maar dat ligt niet eens alleen aan Spotify (die die oude LP’s niet in de collectie heeft), van #4 maakt Google “lassen” (geen idee waarom) en op #6 herkent Google alleen Tina Turner. Op zich ook niet verkeerd.
Van de verzamel CD van Level 42 weet Google alleen “level 42” te achterhalen. Grappig is dan weer dat Spotify dan ook “The Very Best Of” als response geeft, als de cover in dat geval niet helemaal hetzelfde.

Je ziet het, je kunt je hier heeeeel lang mee amuseren. Vooral als je een oude sok bent (zegt Marit).