jan 062019
 

Ik had het zo lang mogelijk voorkomen. Mijn HP PSC 2175 All-in-one printer/scanner had geen internet-aansluiting, maar met behulp van een Sitecom LN-308 hing hij al ruim 11 jaar aan het thuisnetwerk. Nee, hij had geen ondersteuning voor de iPad, maar who cares. De software werd al een tijdje niet meer bijgewerkt, scannen ging eerst wat omslachtiger maar met Windows 10 eigenlijk juist weer prima. Dubbelzijdig printen deed ik nauwelijk (kon in theorie als je zelf het blaadje omdraaide). En voor het snel dubbelzijdig scannen had ik al een tijdje een Fujitsu ScanSnap S1500 ernaast staan.

Kortom, hij had wat mij betreft nog lang niet vervangen hoeven worden. Maar net voor de Kerst leek hij toch definitief de geest te hebben gegeven. Hij wilde de cartridges niet meer herkennen, mopperde daarna over onjuist papierformaat, en ja, achteraf denk ik dat we hem wellicht uit elkaar, schoongemaakt en weer in elkaar zouden hebben kunnen krijgen en dat hij dan heel misschien het weer gedaan zou kunnen hebben, maar met name het gegeven dat hij bij deze acties (proberen de cartridges te herkennen en uitlijnen) een aantal keren zomaar helemaal uitviel (niet vastlopen, maar gewoon helemaal display dood en niks meer totdat ik de stekker uitgetrokken en ingestoken had) gaf de doorslag. Dit is een apparaat dat altijd aan (in standby) staat en daar wil ik geen gedoe mee als het gaat om elektrische veiligheid. Dus werd hij, na 15 jaar trouwe dienst, overleden verklaard en vervangen door een HP ENVY Photo 7830 All-in-One. Het moest en zou een nieuwe HP worden, al zal ik binnenkort nog wel eens een blogpost schrijven over hun belachelijke focus op het afsluiten van abonnementen voor het bij hen kopen van printerinkt. Maakt niet uit. De €139,- (excl. €25,- cashback) die ik voor de ENVY betaald heb was een fractie van wat ik voor de HP PSC 2175 All-in-one printer/scanner betaald had. En na een uurtje in de instellingen duiken om er voor te zorgen dat de printer niet het internet op kan maar alleen via het lokale netwerk toegankelijk is, uitschakelen van print-by-mail etc. was ik daar tevreden mee (en hij werkte in no time probleemloos vanaf elk apparaat dat we in huis hebben). De prima kwaliteit prints op de magneetvellen eerder deze week maakten uiteindelijk dat ik er toch wel tevreden mee ben.

Maar goed, dit bericht ging niet over de nieuwe printer/scanner, hij gaat over de oude. Want toen ik constateerde dat we er nou echt niets meer konden, zei Marit meteen: “We kunnen hem natuurlijk wel nog uit elkaar halen”.
Dat kan! En dat hebben we gisteren gedaan. 🙂

Lees verder….

Deel dit bericht:
jul 192018
 

Ok, dit valt voor mij tussen de categorieën ‘grappig’ en ‘bizar’ in. Natuurlijk, technisch is het een hoogstandje om een waterdichte VR bril te maken (op basis van een Samsung Galaxy S8), het systeem om een van de drie omgevingen te kiezen door de bril in een (op de video ziet hij er 3D-geprinte) houder te drukken is ingenieus. Het hele beheersysteem erachter is sowieso interessant als het gaat om de vertaling van zulke systemen naar onderwijssituaties. Maar of dit de toekomst van pretparken en zwembaden moet gaan worden? Achtbanen en glijbanen in VR? We gaan het zien.

Getipt door Freshgadgets.nl

Deel dit bericht:
jun 042018
 

Op de BBC website staat een mooi filmpje (embedden is helaas nogal een ding, gaat via lelijke iframe) van een workshop die door Artronix uit Glasgow ontwikkeld is. In de workshop bouwen deelnemers/leerlingen robots met een of meerdere micro:bits, servo’s, LED’s etc.
Op zich niet nieuw. Maar de opdracht daarbij is om een scene uit een bekende film na te bouwen. Op de website zie je voorbeelden van Jeepers BleepersWar of the Worlds – Rise of the micro:bitsMicro:Wars – A New Code, Bride of Frankenbit, A Fistful of micro:bits.

De scenes bevatten een combinatie van hergebruikte speelgoed poppen, decors, filmeffecten en vooral veel creepy stemmetjes. De clips zijn kort en ook dat is niet altijd gemakkelijk want het betekent dat ze heel erg to the point moeten blijven. Bekijk ze zeker ook even op de pagina van de BBC daar staat ook de PDF met instructies. Op Twitter zijn er ook een aantal te vinden.

(p.s. aan de tweets kon ik zien dat het project van 2017 is, ik kwam er vandaag pas via de Adafruit website)

Deel dit bericht:
mei 282018
 

Via Adafruit kwam ik bij deze leuke (verder tamelijk nutteloze) Record Player. het is een combinatie van de Google Vision API en de Spotify API.

De werking is tamelijk eenvoudig: maak een foto van een hoes van een LP of CD of als je die niet meer hebt (of nooit gehad hebt), zoek je gewoon even op Google naar plaatjes. Die afbeelding sleep je dan op de interface en dan stuurt de site die eerst door naar Google Vision om te beoordelen wat er op de afbeelding staat. Het resultaat wordt dan naar Spotify gestuurd en jij krijgt het resultaat daarvan te zien.

Mijn eerste test was met Eliminator van ZZ Top:

Het resultaat was niet 100% correct, maar wél ZZ Top:

Een dubbelcheck (dank je Marit) liet zien dat dat logisch is: Eliminator als album staat namelijk niet op Spotify. Zoek ik op basis van de cover van Afterburner, dan komt Spotify met het juiste album. Cool! 🙂

Hieronder staan er nog een paar:

De twee antieke “Now This is Music” hoezen kan Spotify niets mee. Maar dat ligt niet eens alleen aan Spotify (die die oude LP’s niet in de collectie heeft), van #4 maakt Google “lassen” (geen idee waarom) en op #6 herkent Google alleen Tina Turner. Op zich ook niet verkeerd.
Van de verzamel CD van Level 42 weet Google alleen “level 42” te achterhalen. Grappig is dan weer dat Spotify dan ook “The Very Best Of” als response geeft, als de cover in dat geval niet helemaal hetzelfde.

Je ziet het, je kunt je hier heeeeel lang mee amuseren. Vooral als je een oude sok bent (zegt Marit).

Deel dit bericht:
mei 142018
 

In de categorie “van het een komt het ander”.  Het was eigenlijk gewoon een advertentie van Adafruit, hun aankondiging dat ze nu een aantal zonnepanelen in hun aanbod hebben: eentje 6V 2W, een grotere 6V 3.4W, een heel grote met 6V 5.6W, en een heel erg grote die 6V en 9W maximaal kan leveren.

Maar ik wist dat je zo’n paneel niet zomaar op bv een Raspberry Pi kunt aansluiten. Daarvoor is is het outputvoltage niet constant genoeg. Beter is dus om het paneel te gebruiken om een batterij op te laden en dan die batterij te gebruiken om een apparaat van stroom te voorzien.
Om het zonnepaneel een batterij op te laten laden heb je aparte schakeling nodig die Adafruit uiteraard ook verkoopt. En bij die schakeling zat bovenstaand filmpje van Collin Cunningham waarin hij in gaat op de vraag: wat zijn de overeenkomsten tussen een zonnepaneel, een diode en een LED?

Ik zou zeggen: kijken als je het niet weet! 🙂

(p.s. dit is geen sluikreclame, je moet helemaal zelf weten waar je je spullen koopt, ik verdien er niks aan als je dat bij Adafruit of niet doet. Het ging me om het interessante filmpje)

Deel dit bericht:
mrt 272018
 

Sorry, nooit gedaan, ook niet toen het cool was om voor het goede doel te (laten) doen. Ga ik dus ook niet doen met een NFC-chip er in. Onderhuids implanteren zou ik nog iets vinden waar ik over zou willen nadenken, maar dan zijn de LEDs weer wat moeilijk te bevestigen.

Ik begrijp dat er een HOWTO in de maak is. Voor alsnog moeten we het even doen met bovenstaand filmpje van NFC-LED enabled techno nails. 🙂

(als je nou geen idee hebt wat ik hierboven allemaal schreef, kijk dan in ieder geval even het filmpje!!)

Deel dit bericht:
mrt 162018
 

Aflevering 2 en 3 van de Crash Course Mediawijsheid staan online (voor aflevering 1 zie dit bericht). Er zat een week tussen het verschijnen van beide afleveringen, maar ze zijn prima gewoon direct achter elkaar te bekijken.

Jay Smooth neemt ons nu terug in de geschiedenis, en dan gaat hij helemaal terug in de geschiedenis, dus tot aan Plato zodat hij duidelijk kan maken dat de discussie over media, de waarde en geschiktheid ervan al zou oud is als het Oude Griekenland.

In deel 3 wordt het interessant als het gaat over protectionisme en de verschillende soorten redenen (cultureel, politiek, moreel) die mensen hebben om bezwaar te hebben tegen bepaalde media.

Op naar aflevering 4!

Deel dit bericht:
mrt 152018
 

Technologie is extra leuk als mensen er iets onverwachts mee doen. Zoals Farmer Derek. Die maakt gebruik van een dienst waarbij hij via dagelijks bijgewerkte satellietbeelden de groei van zijn gewassen in de gaten kan houden. Omdat hij op die beelden steeds dezelfde schaduw zag, ging hij er vanuit dat de satelliet elke dag op hetzelfde tijdstip over kwam vlieg om nieuwe foto’s te maken. Op basis van de schaduw van een van zijn grote gebouwen kon hij inschatten hoe laat.

Als je dat weet, want kun je dan met die informatie? Nou, je kunt met je koeien in het heel groot het woord “Hi” maken en dan kijken of je dat kunt zien op de foto’s van de dag erna… 😉

En dat is precies wat hij deed. Hij legt niet helemaal uit hoe hij de koeien op de juiste plek kan laten blijven staan, maar het lijkt er op alsof hij een sleuf ploegt achter zijn vrachtwagen aan waar hij dan waarschijnlijk voer in laat vallen zodat ze daar gaan staan eten.

Klein detail dat ook niet iedereen ter beschikking zal hebben: hij maakt zo te zien ook gebruik van een klein vliegtuigje (drone?) om de detailvideo te maken waarmee wij kunnen zien hoe de koeien langzaam maar zeker de twee letters vormen.

Leuk! Waarom? Omdat het kon en hij het deed. 🙂
Met dank aan Bart Hoekstra voor de tip.

Lees verder….

Deel dit bericht:
mrt 052018
 

Ok, ok, zo erg als in het spreekwoord uit de titel van dit bericht is het wellicht met mij ook nog niet. Maar alle geëxperimenteer met LoRaWAN, The Things Network, de vraag of ik een antenne tot helemaal boven op het dak zou krijgen, heeft me toch een beetje “antenne-minded” gemaakt. Of zo lijkt het.

Want toen ik vanavond op weg naar Leeuwarden in Zutphen op het station dit ding zag staan:

Dacht ik “dat is een antenne met kap”. En wilde ik weten waar die antenne dan wel niet voor was.

Lees verder….

Deel dit bericht:
mrt 022018
 

Een “crash course” laat ze het beste vertalen naar “versnelde cursus”, een niet al te lange cursus/training waarmee je snel op niveau gebracht wordt rond een bepaald onderwijs. Op het YouTube kanaal van Crash Course kun je crash courses vinden over heel uiteenlopende onderwerpen: Wereldoorlog I, mythologie, psychologie etc.
Als je de hele lijst bekijkt dan zie je dat er rond sommige onderwerpen al ruim 40 verschillende video’s gemaakt zijn.

Voor mediawijsheid (media literacy) is dat nog niet zo, daar is de eerste, introducerende video deze week pas van gepubliceerd. Het is een video in een lekker snel tempo, 10 minuten lang en het is uiteraard een introductie. Helaas weet je bij de Crash Course videos nooit hoe lang er precies tussen afleveringen zit. Dus als lesmateriaal voor je leerlingen of studenten zou ik het nog niet gaan inplannen. Maar als nieuwe serie van filmpjes om in de gaten te houden lijkt me ook deze serie best de moeite waard.

 

Deel dit bericht: