Het is nog niet allemaal af en klaar en het heeft ook veel langer geduurd dan ik gewild had, maar het begin is er. Een nieuw jaar en een nieuwe site op nieuwe software (Wordpress in plaats van Nucleus) en op een nieuwe URL.

Het was iets wat ik al 2 jaar geleden had willen doen en gezien de ongeveer 5 dagen werk die ik er nu aan gehad heb, begrijp ik ook weer helemaal waarom het zo lang geduurd heeft.  Er moesten 4.487 Berichten, 46 Categorieën en 6.105 Reacties overgezet worden van de Nucleus database naar de Wordpress database.

Complicerende factor was dat ik onder Nucleus gebruik maakte van een aantal eigen gebouwde plugins die er voor zorgde dat ik eenvoudigere codes kon gebruiken bij het schrijven van berichten. Zo was het invoegen van links of verwijzingen naar YouTube filmpjes voor mij gemakkelijk. Maar omdat Wordpress die codes natuurlijk niet aan kan, moest dat aangepast worden.

Ik heb dat opgelost door een script te maken dat de berichten één voor één opgevraagd heeft bij de oude site, daarna nog een aantal conversies een aanpassingen uitvoerde waarna de berichten en reacties in de Wordpress database werden opgeslagen. Het proces zelf duurde maar een paar uur, maar het bouwen en testen van de scripts was wat meer werk.

“Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig. We  zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving. Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot. Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt.”

(bron)

Ik kan me niet herinneren dat/of de toespraak van onze Koningin al eerder trending topic op Twitter geweest is. Maar gisteren was het wel zo. Ik was bij mijn schoonouders en heb hem niet live gezien maar met dank aan mijn iPhone en YouTube konden we hem eenvoudig nog even bekijken en beluisteren:

Natuurlijk kwamen er reacties, veel via Twitter, een stuk minder via blogs. Petra de Boevere was redelijk snel met haar Brief aan Hare Majesteit de Koningin. Ze was niet de enige, maar de boodschap was in het algemeen vergelijkbaar: de Koningin slaat de plank mis en/of is niet meer van deze tijd.

En ook ik van mening ben dat de kerstboodschap niet echt handig geformuleerd is, het lijkt nu inderdaad tamelijk open kritiek op Twitter en soortgelijke ontwikkelingen, zitten er ook punten in waarvan ik wel vind dat “wij” ons daar bewust van moeten zijn.

Neem bijvoorbeeld zo’n nieuwe traditie: Het Glazen Huis / 3FM Serious Request. Voor de duidelijkheid: Malaria is ernstig en er is geld nodig. Maar zijn het alleen dit soort massale acties, met veel media-aandacht (ook via sociale media) die ons op de been brengt?
Moeten we blij zijn dat mensen 90 eurocent voor een SMS betalen in de hoop die op TV voorbij te zien komen terwijl ze de deur dicht gooien voor de collectant van het reuma-fonds of bij het sneeuwvrij maken van de stoep niet even de stoep van de buren meenemen?
Hebben we uiterlijk vertoon nodig om sociaal te kunnen zijn?

Als je nu begint te steigeren en/of boos wordt, realiseer je dan dat niet alles om jou draait. Natuurlijk doe jij dat niet (of juist wel). Maar wellicht is het wel een aanleiding om eens om je heen te kijken, dan vallen je waarschijnlijk toch een paar dingen op.
We worden inderdaad onbewust asocialer en hoewel sociale media wat mij betreft zeker niet de oorzaak of aanleiding hiervan zijn, is het een plek waar je zowel het goede als het slechte van mensen bij elkaar ziet. Zoals in “het echt” maar dan nog meer en sneller. En ik kan me voorstellen dat dat eng is.

Toch jammer dat onze koningin geen betere ghostwriter heeft. Want dit was een boodschap die een stuk sterker en met wat meer warmte te brengen was.

Bekijk de video op YouTube

Goed om te onthouden.

Bekijk de video op YouTube
De website en ook het bericht bij Gizmodo vermelden geen prijzen/kosten. En ook in de reacties bij Gizmodo worden de nodige bedenkingen geuit, maar toch ziet het er wel handig en praktisch uit deze “Freedom Leg” (als je het grapje in de titel niet snapt, moet je de reacties bij Gizmodo maar even doorlezen).

Ik hoop ze nooit meer nodig te hebben, maar kan absoluut bevestigen dat krukken ellendig zijn en twee handen vrij hebben als je loopt is niet alleen prettig maar ook veiliger. Dus wie weet zien we deze moderne variant binnenkort terug in het straatbeeld.

De band met buien is net weer weggetrokken, dus met een beetje mazzel begint de week niet met een nat pak. Wel een contrast met vorige week, toen we perfect weer hadden voor een weekje uitwaaien aan het strand van Zoutelande.
Deze keer niet helemaal offline, omdat ik ook het nodige schrijfwerk moest verrichten. Promoveren is nou eenmaal iets dat niet alleen in de tijd van de baas plaats vindt.
Ik had daarom mijn iPhone meegenomen en kwam er achter dat ook Zoutelande zo’n plaats is waarbij je het toch met wat minder dan de beloofde snelheid moet doen. En GPRS is met 5KB/sec dan opeens erg langzaam. Beter dan niets als je even een mail moet versturen, maar te langzaam bijvoorbeeld voor het ophalen van de NRC ePaper. Die brak na een tijdje af met een foutmelding.

Links en rechts van Zoutelande (Domburg, Vlissingen, Middelburg) wel 3G verbinding, dus ik heb af en toe toch nog een krant kunnen downloaden. En vreemd genoeg bleek ook in de duinen bij Zoutelande wél 3G ontvangst te zijn. Het is maar dat je het even weet.

Het deed me wel weer eens realiseren dat je niet alle diensten kunt bouwen met breedbandgebruikers in het achterhoofd.

Gisteren, naast het wegwerken van een grote berg was, nog bezig geweest met het afronden van de instructie voor de verdiepingssessie over elektronische boeken volgende week tijdens Dé Onderwijdsdagen 2009. Je kunt je er nog voor aanmelden (we hadden de grens op 60 deelnemers gelegd, lijkt me ook wel heel wat als we daar niet genoeg aan hebben).

De instructie zelf is klaar, maar ik ben nog in gevecht met de validatesite bij threepress.org. Geen van de tools die ik ken produceert namelijk EPUB-bestanden die 100% de checks van die site overleven. Maar ook handmatig repareren van de EPUB blijkt minder gemakkelijk dan gedacht. De verschillende readers hebben er overigens geen last van. En dan kom je dus voor de vraag te staan of het wel de moeite waard is om ‘perfect’ te krijgen. Eentje voor volgende week lijkt me.

Tot slot: mocht je me vorige week gemaild hebben en nog geen reactie terug gehad hebben, dan komt die er ongetwijfeld nog aan. Die verzameling is echter groter dan de wasstapel was gisteren.

Het is herfst en het is hier in het zuiden ook een weekje vakantie. Daarom neem ik het er ook even van. Niet helemaal 100% offline deze week maar wel dusdanig vaak weg van mijn toetsenbord dat je hier pas volgende week zondag 1 november weer een nieuwe post zult vinden.

Veel plezier deze week als je ook vakantie hebt en anders: werk ze!

Zo, de was is weggewerkt, auto leeg, koelkast weer gevuld, mail bijna weg gewerkt, en Google Reader ook al weer helemaal leeg. Ik heb heel wat vakantieberichten voorbij zien komen. Mijn vakantiefoto’s staan nog niet online, moet ik nog uitzoeken. Het zijn er vast (hoop ik) niet zo veel als vorig jaar. Maar het koppelen van de tracks die door de TomTom zijn bijgehouden aan de foto’s, het roteren en het er uit wieden van te slechte exemplaren zal nog wel even op zich laten wachten. Ik hoef me deze week nog niet op mijn werkplek te laten zien, dus kan ik rustig even opstarten.

Ik ben gisteren al wat aan het spelen en rondkijken geweest. Dus er komen nog wel wat bericht voorbij deze week. Bijvoorbeeld over de Kindle, die heeft het deze vakantie absoluut gewonnen van de BeBook als het gaat om favoriete eBook reader. A4-formaat blijkt toch wel heel prettig lezen. Al heb ik ook een audioboek weten af te luisteren.

Ik ben al even bezig geweest met de bèta voor de nieuwe Synology firmware. Daarbij horen twee gratis applicaties bij voor de iPhone/iPod Touch (iTunes link) waarmee je naar de muziek die opgeslagen is op de Synology kunt luisteren en foto’s die je met de iPhone maakt kunt uploaden. Kom ik ook op terug.

Idem wat betreft de bèta firmware voor de BeBook met de langverwachte PDF-reflow optie (werkt best goed, maar helaas toch niet voor alle PDF’s), betere ePUB ondersteuning (nu eindelijk bruikbaar/leesbaar), maar wel met verlies van ondersteuning voor Mobipocket boeken die van DRM voorzien zijn. Gelukkig werkt de tool die ik voor de Kindle gebruik ook voor het verwijderen van de DRM van de gekochte BeBook boeken zodat ik die ook nu nog kan lezen.

En hoe zat dat nou met die vier weken?
Ik kondigde aan dat ik vier weken zomerreces zou houden. In tegenstelling tot vorig jaar waren we dit jaar geen vier weken maar ’slechts’ drie weken op stap. Tussen die post op 27 juli en ons vertrek op vrijdag de 31e waren we nog thuis en ben ik vooral bezig geweest met het verzamelen van online informatie over de gebieden waar we naar toe gingen (Wales en Engeland). Die info heb ik geschikt gemaakt voor gebruik op de Kindle (zoals gezegd, daarover later meer).

Op Twitter zie ik dat via Twitterfeed er op 30 juli nog een tweet door ‘mij’ verstuurd is. En dat is raar. Niet omdat ik toen niet meer online was, maar omdat ik dat bericht niet gemarkeerd heb in Google Reader.

Hoe dan ook, aangezien het niet verstandig is om exact aan te geven wanneer je weg bent en omdat ik het wel relaxed vond om een paar dagen alleen met de voorbereiding van de vakantie bezig te zijn, heb ik de data wat ruimer genomen.

Ik moet wel bekennen dat offline zijn tijdens een vakantie steeds onhandiger wordt. Niet omdat ik jullie nu zo mis. Maar er zijn steeds meer folders van attracties en zo die geen openingstijden en prijzen meer vermelden maar daar voor uitsluitend naar de website verwijzen.

Tot zover even de update.

Er zijn mensen die het onbegrijpelijk vinden, anderen die niet geloven dat ik dit voor mijn plezier doe, en weer anderen schrijven er een boek over.

Maar ik vind het gewoon lekker, fijn, en ook wel noodzakelijk: het jaarlijks zomerreces van dit weblog en mijn andere online activiteiten.
Ik gooi hier de zaak dicht, er verschijnen de komende vier weken geen posts, de reactiemogelijkheid gaat in verband met spammers even helemaal dicht. Mijn werkmail gaat op de afwezigheidsassistent, mijn privémail is gedurende die weken even een verzamelbak waar niks uit komt. Datzelfde geldt voor mijn Twitter-account, ook die gaat even op non-actief.

Helemaal niets doen is er dit jaar niet bij. We gaan een deel van die vier weken weg. Laptop en iPhone blijven thuis. Ik ga ook geen moeite doen om internet-café te vinden of om al tijdens de vakantie foto’s te uploaden.

De Kindle DX en de BeBook gaan mee. Daar zullen ook een aantal boeken op staan die ik voor mijn promotie-onderzoek moet/wil lezen. Maar vooral ook de nodige andere boeken die ik de afgelopen weken en maanden verzameld heb elektronisch en waar ik niet aan toe kwam om te lezen.

Op 24 augustus ben ik weer online. Geniet van het weer en voor zover van toepassing van de vakantie.

Ik had er gisteren aan het einde van de dag geen puf meer voor, maar als je mijn Tweets volgt dan had je het al gelezen: het gips is er vanaf!
Gisterochtend had ik de afspraak in Helmond staan. Eerst gips eraf laten zagen (met een soort Dremel cirkelzaag), daarna nieuwe foto’s laten maken en naar de voetchirurg die het verlossend woord moest spreken. Die tien minuten wachten op de arts waren wel lang. Wat nou als de foto niet goed was?
Gelukkig niets van dat alles en ik kon, met nu aan beide voeten een stevige bergschoen naar huis.

Nu mag het proces van weer leren lopen beginnen. Mijn voet is een maatje kleiner, mijn linkerkuit lijkt zowat verdwenen. Die deed na een uurtje uiteraard ook al zeer (spierpijn) en mopperde flink dat hij weer aan de slag moest. Deels is het ook angst overwinnen. Leren dat je weer gewicht op je voet kunt zetten, die voet gewoon kunt (moet!) afwikkelen. Na zes weken een blok gips en krukken ben ik inmiddels gewend aan ‘verkeerd’ lopen.

Deze post heeft uiteindelijk toch meer een ICT draai dan ik bij het eerste bericht dacht.