jun 102019
 

Het is zoiets dat bij uitstek kan gebeuren op een ietwat regenachtige vrije maandag: er komt een tweet met een vraag voorbij (zie hierboven de tweet van Ralp Crützen) en 2 minuten laten ben ìk volop op zoek naar oplossingen.  Zijn vraag: hij heeft 645 CD’s gekregen van een familielid, zónder hoesjes en boekjes en wil er een jukebox van maken, hoe begin je aan zoiets?

Lees verder….

Deel dit bericht:
jun 072019
 

Goed, ik snap het idee: hoe cool zou het zijn als je overal waar je maar bent dezelfde setup qua monitoren kunt hebben als op je eigen werkplek.

Want zeg nou zelf, jij hebt toch ook zo’n setup van 6 monitoren op je bureau, waarbij de ene nog groter is dan de andere?
Maar goed, dat zal ter illustratie zijn, als een “stel je eens voor dat je zo’n setup nu wél kunt realiseren?”

Los daarvan, wij zien het in de demo als vensters die in de werkelijke ruimte rondvliegen, maar het zijn duidelijk VR (of Mixed Reality zoals Microsoft dat noemt) brillen. Geen HoloLens brillen. Dat betekent dus dat je volledig afgesloten bent van je omgeving. Je ziet je toetsenbord of andere zaken die je op je tafel hebt liggen niet meer, ziet ook niet of iemand er in de coffeeshop met je tas vandoor gaat, je zit helemaal afgesloten van de buitenwereld. En dat wordt na 20-30 minuten helemaal niet zo fijn. Zelfs als je geen last krijgt van het gewicht van de bril op je hoofd, het zweterige gevoel dat je krijgt door het afgesloten zijn van een deel van je hoofd, zelfs dan wil je na die tijd wel weer even “vrij” uit die opgesloten ruimte. Dan maakt het dus niet uit dat de bril uren mee kan  op een acculading.

Nogmaals, het zou me super stoer lijken als ik ’s ochtends in de bus en trein een paar grotere schermen voor me zou kunnen zien bij het werken op mijn laptop. Maar dan wel in een AR-situatie. Waarbij ik gewoon de buitenwereld zie en de scherm letterlijk als extra fysieke schermen in de ruimte zweven. Zo tegen de tijd dat ze de interface in een contactlens ingebouwd hebben, die ik kan dragen zonder dat ik het gewicht voel of zonder dat ik een groot apparaat extra met me mee moet slepen om daar te kunnen werken. Die tijd komt wel, maar tot die tijd zijn dit vingeroefeningen waarvan ik me afvraag of Microsoft er genoeg van kan leren. De vraag “lopen gebruikers warm voor dit concept?” hangt toch heel erg samen met de uitvoering. En het zou me echt heel erg verbazen als dit met de huidige VR brillen en stand van de technologie tot een daadwerkelijk product te maken is.

getipt door mspoweruser.com

Deel dit bericht:
jun 062019
 

Ik wilde eigenlijk een blogpost maken over XOD, een interessante grafische omgeving voor het programmeren van Arduino. Hier kun je een uitlegfilmpje over XOD bekijken. Maar uiteindelijk blijkt dat alleen geschikt te zijn voor Arduino. En áls je op zoek bent naar iets anders dan de standaard Arduino IDE en je werkt ook met bv ESP32 of ESP8266 werkt, dan is PlatformIO een betere oplossing.

Andreas Spiess heeft er een mooi introductiefilmpje over gemaakt (zie hierboven) waarin hij laat zien hoe hij PlatformIO gebruik voor een Arduino UNO en daarna voor een ESP32. Hij demonstreert daarbij ook de mogelijkheid om per project de libraries die je gebruikt op te slaan of hoe een project met 26 libraries daar handig gebruik van kan maken.

Zelf heb ik er tot nu toe ook alleen gebruik van gemaakt in combinatie met code die geschreven was voor PlatformIO, nog niet vanaf scratch.

Je kunt bestaande Arduino projecten importeren, maar ook dan moet je het .INO bestand zelf nog even omzetten naar main.cpp en als je een project hebt met de nodige libraries zul je ook die verwijzingen eenmalig moeten opschonen.

In het geval van het project dat ik importeerde (de TTN-mapper die je hier kunt vinden) is een bonus dat de ook de Markup bestanden (de .md bestanden) rechtstreeks in de editor kunt bijwerken. De Readme.md van dat project heeft nu een lijstje van libraries die je nodig hebt, met links en in één geval de opmerking om vooral maar de laatste versie te gebruiken omdat de Arduino IDE anders in de war raakt. Dat probleem ben ik kwijt bij een overstap naar PlatformIO. Nadeel is dan weer dat de oorspronkelijke auteur van de code ‘gewoon’ de Arduino IDE gebruikt (ik gebruik een “fork” in Github). Het naar hem terug aanleveren van voorstellen voor wijzigingen in de code is een stuk ingewikkelder als ik overstap naar PlatformIO.

Deel dit bericht:
jun 042019
 

Met dank aan een retweet door Ionica Smeets van een tweet van Marco Haan die op zijn beurt weer Jenna Bednar aanhaalt die verwijst naar dit bericht op artificiallawyer.com.

Het bericht is eentje om over na te denken: in Frankrijk worden uitspraken van rechtbanken en gerechtshoven gedeeld als open data. In Nederland is dat voor zover ik weet ook zo.

Die uitspraken worden tot op een bepaald niveau geanonimiseerd.  Maar er de naam van de betrokken rechter is er wél gewoon in te vinden.

Dat die uitspraken gewoon voor iedereen te vinden zijn is goed in een rechtstaat. Je moet immers kunnen nalezen welke besluiten in de genomen zijn in bepaalde zaken en wat de redenatie is. Die jurisprudentie (het geheel van uitspraken van rechters) is een belangrijk onderdeel van

Zoals rechtspraak.nl zegt “Jurisprudentie vormt een aanknopingspunt voor de rechtspraak in latere, soortgelijke gevallen. Als een wetswijziging of nieuwe wetgeving in werking treedt, blijft de jurisprudentie bestaan. De rechter zal dan beoordelen of de bestaande jurisprudentie kan worden gebruikt bij de toepassing van de nieuwe of gewijzigde wet. Als dit niet het geval is, ontstaat er nieuwe jurisprudentie”

Maar niet alleen rechters gebruiken jurisprudentie, ook advocaten. Om voor of tegen een zaak te pleiten. Dat bestuderen van die jurisprudentie kost veel tijd. En niet elke rechter zal altijd hetzelfde reageren op bepaalde jurisprudentie (het zijn mensen, geen machines). Dus zou het dan niet handig zijn als je op basis van data analyse van eerdere uitspraken van een rechter kunt inschatten welke jurisprudentie in een bepaalde situatie tot bepaalde conclusies en uitspraken van de rechter leidt?

In Frankrijk hebben ze nou besloten dat ze dat geen goed idee vinden. Of eigenlijk zelfs dat ze het een slecht idee vinden. Eentje waar je maximaal 5 jaar de gevangenis voor kunt ingaan. Er blijkt nog wat discussie te zijn over hoe ver je mag gaan (de conclusie “je mag de conclusies alleen niet publiceren” versus “je mag de data analyse helemaal niet meer uitvoeren” maakt nogal een verschil), daar is nog geen jurisprudentie over.

Natuurlijk, je wilt rechters beschermen, maar dat lijkt me ook te gelden voor de mensen die terecht staan. Dat zijn niet altijd slechteriken of criminelen die zo onder hun verdiende straf proberen uit te komen. Daarom wat mij betreft eentje om over door te denken.

Deel dit bericht:
jun 032019
 

Zoals we in Nederland Kennisnet en SURF/SURFnet hebben, zo heeft het Verenigd Koninkrijk Jisc (Ooit was het JISC maar net als bij SURF dekt de oorspronkelijke betekenis van de afkorting de lading van de diensten niet echt meer). En ook Jisc heeft een model opgesteld voor de digitale geletterdheid van studenten en docenten: het Jisc digital capabilities framework (PDF). Als je in Nederland met digitale geletterdheid bezig bent, dan is het hoe dan ook handig om ook het Jisc model eens te bekijken, maar deze blogpost gaat niet zozeer of dat raamwerk, maar over een ander onderdeel van het dienstenaanbod, de Jisc Student Digital Experience Survey

De dienst bestaat uit een online vragenlijst waar ik helaas niet aan kan omdat toegang beperkt is tot alle FE/HE (Further Education / Higher Education) instellingen in het Verenigd Koninkrijk.
Maar naar aanleiding van de ervaringen van de afgelopen tijd heeft Jisc, samen met de NUS (National Union of Students) inmiddels ook een roadmap opgesteld, en die is wel als PDF te downloaden door iedereen (PDF).

Hierboven zie je een voorbeeld van de informatie in de roadmap. Het idee is dat je als onderwijsinstelling met de verschillende betrokkenen (dus ook studenten!) rond de tafel gaat zitten om te kijken hoe het staat met de ondersteuning van de studenten op de verschillende gebieden. Sta je als onderwijsinstelling nog aan het begin, zijn er al stappen gemaakt, doe je het al heel goed?
Ik kan me voorstellen dat het voor een onderwijsinstelling heel spannend is om dit te doen. Wat als je overal slechts de basale ondersteuning biedt? Wat gaat het je kosten (aan inspanning) om de andere doelen te halen? Wat moet je doen om je docenten zover te krijgen dat zij hun rol hierbinnen kunnen vervullen?
Maar juist daarom vind ik het ook wel een interessante aanpak. Voorzieningen en ondersteuning niet langer als iets extra’s waarbij een student blij mag zijn als dat er is, maar als een basisvoorziening waarover je met je studenten in gesprek gaat.

Deel dit bericht:
jun 022019
 

Deze moet nog even op het TODO lijstje, dit weekend veel gedaan, maar nog niet zelf kunnen bouwen. Maar de beschrijving van Andreas is (zoals altijd) meer dan duidelijk genoeg.

Het idee: maak een TTN-tracker waarmee je kijkt welke gateways je kunt bereiken en in plaatst van met de tracker te gaan lopen/rijden bevestiging je hem op een vaste plek in de hoop dat af en toe in verloop van tijd ook andere gateways bereikt worden (omdat het signaal toevallig op de juiste manier in de Troposfeer of Ionosfeer weerkaatst worden. Andreas beschrijft de configuratie van de node en de manier waarop je met Node-Red een systeem kunt bouwen dat je automatisch een bericht stuurt als er een gateway gevonden wordt die (bv) > 100km ver weg staat.

Leuk project, niet persé nuttig, maar wel leuk. 🙂

Deel dit bericht:

OECD/OESO Learning Compass 2030

 Gepubliceerd door om 13:32  Onderwijs
jun 012019
 

Visiedocumenten die een periode van ruim 10 jaar bestrijken zijn rare dingen. Als ze “goed” zijn opgesteld zit er namelijk vaak voor iedereen wat in. Of als je wilt, dan kun je er altijd wel iets in vinden waar je over kunt vallen.

Met de OESO Learning Compass 2030 is het eigenlijk niet anders. Als ik het filmpje hierboven bekijk denk ik “ja, logisch, past bij de verwachtingen over de toekomst en de manier waarop het onderwijs daarop in moet spelen”.

Pedro De Bruyckere valt over het voornemen om sociale en emotionele vaardigheden te gaan observeren en meetbaar maken.  Zijn zorg over de vraag in hoeverre je zulke vaardigheden aan kunt leren begrijp ik. Los nog van de vraag hoe je je gaat bepalen wélke waarden je dan gaat aanleren. Een van de toelichtende documenten (PDF-link) geeft aan die vaak gebaseerd zijn op sociale en culturele tradities. Nou, dan zie ik in Nederland de bui al hangen.

En als er staat dat leerlingen/studenten “agency” hebben over hun leerproces (PDF-link) dan lijkt met mij logisch dat dat bij een kleuter een andere invulling krijgt dan bij een universitaire student. Maar als ik dan lees “Agency implies having the ability and the will to positively influence one’s own life and the world around them.” dan denk ik : Ja, laten we alsjeblieft er voor zorgen dat leerlingen/studenten tegen de tijd dat ze het reguliere onderwijs verlaten die vaardigheid bezitten.
Dat betekent niet dat ik denk dat dat alleen een taak van de school is, dat er een vak “zelfregulatievaardigheden” of een vak “een leven lang leren” moet komen, dat is een invulling (en geen goede wat mij betreft).

Lees verder….

Deel dit bericht:
mei 302019
 

In Finland deed al (ruim) 1% van de bevolking mee aan een gratis online cursus over Kunstmatige Intelligentie (de makers gebruiken vooral de afkorting AI afkomstig van het Engelse “Artificial Intelligence”). Er is sinds kort ook een Nederlandse online cursus en ongeveer 10.000 mensen gingen je al voor en leerden wat AI is en hoe zij er nu al mee te maken hebben in hun dagelijkse leven. Doel van de makers is om ook in Nederland minimaal 1% van de bevolking (170.000 mensen) te bereiken.

De cursus bestaat uit 8 tracks en 4 cases. Het kost je ongeveer 8 uur om ze allemaal te doorlopen. Natuurlijk, je kunt proberen zo snel mogelijk door te klikken, de app voorkomt dat soms door het doorbladeren alleen mogelijk te maken als je een vraag beantwoordt hebt. Maar waarom zou je? Je doet de cursus immers omdat je wat bij wilt leren.

Daarbij is de cursus gewoon in je browser te bekijken (ik zie de noodzaak van de app niet echt), hij werkt prettig(er) op je mobiel door de wijze van bladeren en wisselt korte teksten af met filmpjes. Daarbij kan het gaan om uitleg door Jim Stolze zelf, gesprekken met experts (wetenschappers, vertegenwoordigers van bedrijven), mensen op straat (soms naïef, anderen zijn beter op de hoogte en geven afgewogen antwoorden) en animaties die toelichting geven bij deelonderwerpen.

De tracks hebben de volgende onderwerpen:
#1 Een kijkje in de wereld van AI (15 min)
#2 Wat is AI?  (35 min)
CASE AI en WIJ (13 min)
#3 Is een zoekmachine ook AI? (25 min)
#4 Machine Learning (40 min)
#5 Deep Learning (35 min)
CASE AI en de RECHTSPRAAK (10 min)
#6  AI in het dagelijks leven (35 min)
#7 AI en de regels (40 min)
#8 Het werk van de toekomst (35 min)
CASE AI en GEMAK (10 min)
CASE AI en mobiliteit (11 min)

De tracks die als CASE worden aangeduid bevatten uitstapjes naar bedrijven als BOL.com, Post.nl, Wolters Kluwer, PON, Rabobank etc. Als je een account aanmaakt dan wordt je voortgang bijgehouden, je hoeft dus ook zeker niet alle onderdelen achter elkaar of op dezelfde dag te doen. Heb je alle 12 tracks doorlopen, dan kun je een certificaat downloaden (zie hierboven).

Maar ook dan is er nog voldoende te verkennen, te lezen en te bekijken. Er zitten op dit moment 39 bronnen in de bijlagenlijst bij de cursus. Vandaag (30-5-2019) heb ik problemen met het afspelen van de videos die daar staan, die worden ofwel niet getoond ofwel bijna volledig buiten beeld (getest op verschillende browsers en in de app).
De PDF documenten die er opgenomen zijn, kan ik wél bekijken. Elke track heeft in ieder geval een “inspiratielijst”. Dat is een PDF document met verwijzingen naar andere bronnen: boeken (die moet je dan zelf natuurlijk wel aanschaffen of opsporen), artikelen, video’s etc.
Daar kun je je dus ook nog wel even mee zoet houden. Verrassend hier vind ik dat er geen links opgenomen zijn naar de talloze online tutorials voor machine learning met bv Python. Ik neem aan dat de makers dat té complex vonden voor de doelgroep.

Die doelgroep kan tamelijk breed zijn. Ik wist al het nodige van AI, maar heb vooral genoten van de straatgesprekken, maar ook de Nederlandse voorbeelden waren voor mij interessant om te zien. Terwijl het laagdrempelig genoeg lijkt voor mensen die er nog helemaal niets van weten.

Dus wat gaat het worden? Hoor jij straks ook bij de 1% van de Nederlanders die weet wat AI is?
Eigenlijk zou het geen vraag meer moeten zijn. De cursus geeft het zelf ook aan: Continu blijven leren is de sleutel.

p.s. ik werd getipt door de site ibestuur.nl

p.p.s. er zijn op het moment meer dan voldoende actuele berichten rond AI in onze eigen praktijk. Bijvoorbeeld: Toezichthouder: overheden moeten transparant zijn over gebruik algoritmes (als je de cursus doorlopen hebt dan weet je wat FACTA betekent), de EU test ethische richtlijnen voor AI die in wat meer woorden overeenkomen met FACTA.

Kijk dus snel hier: https://app.ai-cursus.nl/ en treedt toe tot de 1%

Deel dit bericht:
mei 252019
 

Toen ik vorig jaar oktober de aankondiging van de Kickstarter voor o.a. een uitbreidingsbordje waarmee je een Micro:bit via het The Things Network kunt laten communiceren, had ik al zo mijn bedenkingen bij de logica ervan. Meer daarover in dat vorige bericht, vandaag kwam de bestelde node binnen (minder dan 2 maanden later dan gepland, heel normaal voor een Kickstarter) en kon ik ermee aan de slag.

Assemblage is eenvoudig. De antenne schroef je op het ene uiteinde van de kabel, de andere kant druk je voorzichtig op de juiste plek op de node. Je hebt zelf een Micro:bit nodig. Die had ik uiteraard.

Daarna is het een kwestie van de stappen volgen in de online handleiding.

Daarin wordt uitgelegd hoe je bij The Things Netwerk (TTN) een nieuw device aanmaakt. Dat was voor mij zeker niet voor het eerst dus tamelijk gesneden koek, ik heb geen idee hoe complex dat voor iemand is om te doen als je het voor het eerst doet.

Lees verder….

Deel dit bericht:
mei 242019
 

Om te beginnen, credit voor de titel gaan naar AndrewS in de reacties op het bericht op raspberrypi.org. Daar kun je lezen over de breimachine van Sarah Spencer, die ze met behulp van een Raspberry Pi aan het netwerk gekoppeld heeft:

I hacked my domestic knitting machine and turned it into a network printer with the help of a Raspberry Pi. By using a floppy drive emulator written in Python and a web interface, I can send an image to the Raspberry Pi over the network, preview it in a knitting grid, and tell it to send the knitting pattern to the knitting machine via the floppy drive port.

De software heeft ze gedeeld via Github en met het nodige gevoel voor de klassiekers heeft ze het OctoKnit genoemd “n honour of a more famous and widely used tool” (OctoPrint).
Haar winkeltje op Etsy is op dit moment even dicht omdat ze met zwangerschapsverlof is. Op Raspberrypi.org toont ze een paar voorbeelden:

Maar het mooiste voorbeeld is toch wel dit tapijt dat ze zelf via Twitter deelt:

https://twitter.com/HeartOfPluto_/status/1033550777434816512

Als je geen beeld hebt van de omvang, er zit een persoon op de foto!

Een tweedehands breimachine kost zo’n 500 euro (en meer). Ik ga er even vanuit dat net als bij een lasersnijder, een snijplotter en welk apparaat dan ook waar je ogenschijnlijk heel coole dingen mee kunt maken, er heel wat debug- en uitprobeerwerk vooraf gaat aan het daadwerkelijk kunnen laten breien van zo’n mooi tapijt. Maar zeg nou zelf, hier wordt je toch vanzelf enthousiast van? En ben je dan niet blij dat je (een beetje) kunt programmeren? Dat je weet hoe programma’s, hardware, software aan elkaar geknoopt kunnen worden? Dacht ik ook. 🙂

Deel dit bericht: