Seamless Learning

 Gepubliceerd door om 10:19  Internet, Leertechnologie, Onderwijs
jul 182018
 

Seamless Learning betekent letterlijk vertaald “naadloos leren”. Of in ieder geval dan het streven naar zo naadloos mogelijk leren. Want helemaal bereiken doen we die situatie nog lang niet. Die naden kunnen heel verschillend van aard zijn. Een veelgebruikt lijstje met voorbeelden van zulke naden is afkomstig van Wong & Looi (2011) die de volgende 10 “naden” benoemen: Formal and informal learning; Personalized and social learning; Across time; Across locations; Ubiquitous access; Physical and digital worlds; Multiple devices; Multiple learning tasks; Knowledge synthesis; Multiple pedagogical and learning activity models.

Nou zou je wat mij betreft kunnen stellen dat er veel overeenkomsten te vinden zijn tussen Seamless Learning en Blended Learning (voorstanders van de ene of de andere term zullen het daar mee oneens zijn), maar dat doet er eigenlijk minder toe. Het is een benadering die breder kijkt dan één context, dus niet alleen formeel leren of informeel leren, niet alleen online of offline, niet alleen uitgaande van één pedagogisch model maar van een veelvoud. En dan de uitdaging om die verschillende “naden” voor de lerende (leerling, student, cursist) zo probleemloos of onzichtbaar mogelijk te maken.

Bij de Open Universiteit hebben ze een MOOC (open online cursus) gemaakt ter introductie van het onderwerp. De MOOC is gratis toegankelijk en staat nog open tot september 2018 (daarna wordt hij gearchiveerd). Je kunt jezelf hier aanmelden voor toegang tot de MOOC. In juni 2018 heeft een conferentie plaats gevonden in Maastricht, de presentaties daarvan zijn hier online te vinden. In augustus 2018 start een nieuwe MOOC over het ontwerpen van seamless learning.
Lees verder….

Deel dit bericht:
mei 272018
 

Ik kan de video helaas niet embedden, maar bij Engadget staat een interessant filmpje van net iets meer dan 10 minuten over de geschiedenis van “motion-capture”, het vastleggen van bewegingen van mensen naar animaties of door de computer gegenereerde video.

Die technologie werd (ruim) 100 jaar geleden voor het eerst toegepast door Max Fleisher en heet Rotoscoping, in de jaren 60 gevolgd door de ANIMAC van Lee Harrison III. Daar is overigens wél een filmpje over op Youtube te vinden:

Ook toen hadden ze al van die coole pakken aan tijdens het capturen. Belangrijkste verschil is natuurlijk de opkomst van veel en veel snellere computers, het gebruik van de GPU (de grafische chip) voor berekeningen. Een ander bedrijf dat in veel films (onzichtbaar) te zien is, is VICON dat in 1984 in Oxford in het Verenigd Koninkrijk opgericht is. Het filmpje bij Engadget laat zien hoe we uiteindelijk terecht zijn gekomen bij betaalbare motion-capture die realtime resultaten op kan leveren. Het Obama-filmpje waar je hier meer over kunt lezen komt in het artikel ook nog even voorbij als voorbeeld van niet echt heel gewenst gebruik van zulke technologie.

Zeker 10 minuten waard als je in het kort wilt zien wat er nodig was en wat er inmiddels al kan. Wat er volgend jaar kan? Als we de experts mogen geloven dan wordt het alleen maar beter en goedkoper. En dat is ook goed voor het onderwijs en de gezondheidszorg. Want daarvoor is het ook betaalbaar geworden.

 

 

Deel dit bericht:
mei 222018
 

Ik moet heel eerlijk bekennen dat die hele AVG me echt helemaal ***** (ik zal het netjes houden). Al was het maar omdat ik met name de laatste vier weken of zo enorm gespamd wordt door allemaal bedrijven die ofwel willen vertellen dat ze met ingang van 25 mei hun algemene voorwaarden nóg beter/mooier/duidelijker gemaakt hebben als gevolg ervan of (erger) sites en diensten die me nú om expliciete toestemming gaan vragen om op hun mailinglijst te blijven staan (die hebben het vast tot nu toe níet goed geregeld qua toestemming). En natuurlijk de wetenschap dat ik ook mijn eigen sites (nog) op orde moet brengen.

Ja, het is allemaal eigenlijk heel goed als er bewuster met privacy, persoonsgegevens en toestemming omgegaan wordt. Het kost alleen heel wat werk als je privé als blogger een aantal sites in de lucht hebt en je eigenlijk niet meer gebruik maakt van de verzamelde data dan gewoon wat grafiekjes over het aantal bezoekers en waar ze vandaan komen.

Hoe dan ook. We moeten er allemaal aan geloven. En als je in het onderwijs werkt, dan we hebben ook nog de verantwoordelijkheid om er mede voor te zorgen dat onze leerlingen of studenten ook weten wat er allemaal bij komt kijken. Nou gaat het onderwijsmateriaal van de Autoriteit Persoonsgegevens (helaas) niet over hoe je er voor zorgt dat je een weblog helemaal AVG-proof maakt.

Maar het bevat wel een aantal lessen voor leerlingen (groep 7 en 8) om zich te realiseren wat er met hun gegevens online allemaal kan gebeuren. De training is gratis en hier te vinden. Er is een docentenhandleiding beschikbaar, jammer is dat die meteen als “handleiding” gelinkt is. Dat is dan dus geen handleiding voor leerlingen (terwijl de knop “Les 1” dat wel is. De handleiding bevat bv ook alle correcte antwoorden voor het toetsje en de tips voor de docenten. Had ik wel handig gevonden als dat wat minder prominent aangeboden werd.

Hoe dan ook, de drie lessen bevatten een aantal activiteiten die je als leerkracht in kunt passen in je onderwijs.  En daarmee is het een zinvolle toevoeging.

Deel dit bericht:
mrt 312018
 

Wauw! Dit was een site die ik graag een paar weken geleden had willen ontdekken: Katacoda

Dat had me namelijk waarschijnlijk heel wat gestoei met Docker gescheeld. Op Katacoda staan namelijk meer dan 100 interactieve scenario’s voor als je met Docker aan de slag wilt gaan. En ze worden verder uitgebreid met scenario’s voor andere technologieën zoals Git, .NET, Java, CoreDNS, Tenserflow, R-project etc.

Er zijn natuurlijk wel meer (gratis) online resources beschikbaar voor Docker. Maar de YouTube-filmpjes en online instructies zijn niet interactief en soms was het nogal even stoeien om in docker op Windows 10/VirtualMachine alles aan de praat te krijgen.

Katacoda werkt met scenario’s. Dat op zichzelf is nog niet zo spannend, een scenario is een klein brokje lesmateriaal, een thema/onderwerp zo je wilt. Maar wat in dit geval handig is, is dat naast de instructie / uitleg, er meteen een terminalvenster getoond wordt waarin je de commando’s kunt uitproberen. De terminal reageert namelijk precies zoals je van een terminal zou mogen verwachten in een live omgeving. Dat betekent ook dat je ook andere commando’s kunt uitvoeren dan exact in de instructie staan. Je kunt niks stuk maken, je krijgt hoogstens een foutmelding.  Er zitten een paar grenzen aan, ik heb geprobeerd een complete WordPress installatie en een Minecraftserver te installeren, dan krijg je bij Katacoda een foutmelding vanwege te weinig toegewezen geheugen. Voor zulke dingen kun je beter gebruik maken van Play with Docker, maar daarover later meer.

Los van die (logische) begrenzingen is het heel prettig werken in de omgeving. Afhankelijk van wat je nodig hebt, heb je 1 terminal, soms een editor om bv een Dockerfile te wijzigen, maar als je met een Swarm aan de slag gaat heb je (uiteraard) 2 Terminalvensters zodat je zonder problemen kunt simuleren dat de ene machine zichzelf toevoegt aan de swarm.

Prettig is dat je net persé de commando’s die getoond worden over hoeft te typen. Als je er op klikt dan worden ze geknipt en geplakt in het terminalvenster. Natuurlijk, intypen is wel zo verstandig, dat voorkomt dat je parameters in een commandoregel over het hoofd ziet.

Katacoda is echter niet alleen een plek waar je kunt leren. Als jij op jouw beurt scenario’s hebt die je aan anderen over wilt dragen, dan kun je ook de rol van instructeur aannemen en in de omgeving zelf nieuwe scenario’s aanmaken in de ingebouwde editor (of via Github). Zelf heb ik voorlopig even genoeg aan de rol van student, nog meer dan genoeg te leren! 🙂

 

Deel dit bericht:
mrt 262018
 

Ik kan me voorstellen dat je van mening bent dat de combinatie “grappig” en een Microsoft product (Skype is tegenwoordig ook van Microsoft) niet zo voor de hand ligt. Toch omschrijft het het beste mijn reactie toen ik bij Richard Byrne las over de nieuwe whiteboard optie die aan Skype Interviews is toegevoegd. Skype Interviews is niet helemaal hetzelfde als Skype. Je gebruikt hem in de browser om een gesprek op te zetten. Vergelijkbaar met wat je bij Skype voor bedrijven (onderdeel van Office365 en dus voor veel scholen beschikbaar) ook kunt doen. Je krijgt dan een URL en daarmee kunnen anderen (de persoon waar je het gesprek mee wilt hebben) ook kunnen deelnemen.

Het meest verrassende in de omgeving vind ik niet zozeer het whiteboard maar de programmeeromgeving. Je kunt hier in een groot aantal verschillende programmeertalen code invoeren en dan uitvoeren. Ik neem aan dat het achterliggende idee is dat je een sollicitant wilt laten bewijzen dat hij/zij daadwerkelijk over de in het CV genoemde programmeervaardigheden beschikt?

De editor is helaas minder flexibel dan bijvoorbeeld repl.it. De code voor de spirograaf uit de workshop van Felienne Hermans levert alleen een foutmelding op omdat de module Turtle niet beschikbaar is. Bij ons gekke verhaal struikelde hij over de trema “macrameeën” (SyntaxError: Non-ASCII character '\xc3' in file app.py on line 11, but no encoding declared; see http://python.org/dev/peps/pep-0263/ for details), na verwijderen daarvan werkte hij probleemloos.

Ik ben eigenlijk wel vooral nieuwsgierig of er ook bedrijven zijn die dit al echt inzetten voor sollicitatiegesprekken.

 

Deel dit bericht:
mrt 182018
 

Van BirdBrain Technologies komt bovenstaand filmpje dat als inspiratie kan dienen als je als docent met robots in de klas aan de slag wilt. Het filmpje is van at BirdBrain Technologies, een bedrijf in de VS dat o.a. de Hummingbird Robotics Kit en de Finch Robot produceert. Het leuke van bovenstaande filmpje (en de “hoe maak je ze” hieronder) is dat je ze ook met andere hardware kunt maken. Een Arduino, ATTiny85 of ESP32/ESP8266 met een servo zijn genoeg.

Op de website van het bedrijf kun je meer lesvoorbeelden vinden, en ook de andere voorbeelden op het YouTube-kanaal kun je voorbeelden van gebruik van bv de Finch Robot zien die laten zien dat robots niet alleen voor “technische” zaken in te zetten zijn.

Deel dit bericht:
mrt 122018
 

Ik moet er soms nog wel aan wennen dat samenwerken met “externen” binnen bedrijven, en dus ook onderwijsinstellingen, vaak nog zo’n dingetje is dat logisch lijkt, maar als het om systemen gaat, heel gevoelig ligt. Immers, het delen van digitale data kan, als het onbedoeld gebeurt, heel vervelende krantenkoppen opleveren.

En ik heb zelf ook al gemerkt dat bv het samenwerken in Dropbox en Google Drive heel eenvoudig kan, het samenwerken in Onedrive voor bedrijven vergt de juiste instelling van rechten aan beide kanten (zowel bij ons als bij de onderwijsinstelling waar je mee samen wilt werken). Het samenwerking in Microsoft Teams ging eerst alleen met mensen binnen je eigen onderwijsinstelling, toen ook met mensen die ook een Office365-account hadden (dus bv een hotmail/live.com account) en nu eindelijk dan ook met de rest van de wereld.

Dat betekent dat iemand niet persé een Microsoft gerelateerd mailaccount hoeft te hebben om aan een team deel te nemen. Je kunt ook bv iemand met een @gmail.com mailadres uitnodigen. Voordat die persoon dan toegang heeft, moet hij/zij wel nog even een paar dingen doen: een wachtwoord toevoegen is logisch. Je geboortedatum invullen zal wel zijn om te controleren of je wel oud genoeg bent om deel te nemen. Het verplichte telefoonnummer voor het geval je je inloginfo kwijt raakt vond ik al wat irritanter.  Maar goed, het werkt.

Deel dit bericht:
mrt 062018
 

If I write only one blogpost about day 1 of the NIOC conference, then it has to be one about the keynote and session by Paul Curzon. And to spare him the trouble of having to use Google Translate if he stumbles upon this post, I’ll do it in English.

Why about his performance during this first day? Because he showed me (and the other participants) really nice examples of ways that we can, could, maybe even should, explain computational thinking and other programming concepts to pupils / students. He used “Magic” as a way to make abstract concepts like problem decomposition, algorithms etc. very clear. Even though he used our confusion (about how a trick could possibly work) as a way to get us interested and motivated to learn the solution.

Take a look for example at the Australian Magician’s Dream in the video below.

Note: the video is from 2016, when he does the trick live, he now looks much more relaxed than in the video. So, at first, this might look like just another magic trick. But when he does the trick live, either with grown-ups or with smaller students, he lets the guess the solution. How does the trick work? It is no real magic, no quick hand movements, it is in fact an algorithm.

If you want to know how it works, and/or do it yourself with your students, have a look at this page, you’ll find two more video’s and PDF’s that can help you prepare the trick.

Of course, it is not the first “teaching unplugged CS” course, but I really liked the concept chosen here.

You can find a lot more resources on the website, I have ordered the book The Power of Computational Thinking: Games, Magic and Puzzles to Help You Become a Computational Thinker, by Paul Curzon and Peter W. McOwan so I can read more about it.

So, to be continued….

Deel dit bericht:
feb 172018
 

Goed, eigenlijk zou ik blij moeten zijn van de aanpassing die Google afgelopen week doorgevoerd heeft in haar zoekpagina voor afbeeldingen. Als onderdeel van de afhandeling van de schikking met Getty Images heeft Google namelijk toegezegd om duidelijker te maken dat er auteursrecht rust/kan rusten op afbeeldingen die je via Google kunt vinden én ze hebben de knop verwijderd waarmee je de afbeelding buiten de context van de pagina waar hij op staat kon bekijken.
En daar zou ik blij mee moeten zijn omdat dit een té handige manier voor veel docenten, studenten en mensen die in het onderwijs leermateriaal maken. PowerPoint maken met afbeeldingen? Even zoeken in Google en dan knippen en plakken in de presentatie. Plaatjes voor een verslag of een stukje (online) lesmateriaal? Idem.

Wil je die PowerPoint, dat verslag of lesmateriaal daarna breder delen dan gaat het mis. Je moet dan namelijk minimaal voor al die afbeeldingen gaan controleren of er auteursrecht op zit, of er bijvoorbeeld een Creative Commons licentie op zit etc.

Het is dus veel handiger als dat meteen al vooraf gedaan is, de nodige bronvermelding beschikbaar is etc.

Natuurlijk, wie een beetje weet hoe een browser werkt, weet dat een rechtermuisklik op de afbeelding en kiezen voor “Afbeelding openen in nieuw tabblad” genoeg is om alsnog de afbeelding te bekijken. En natuurlijk is er ook al een oplossing in de vorm van een plugin voor Google Chrome en Firefox. Handig, dat wel, maar eigenlijk zou het mooier zijn als ze duidelijker zouden aangeven wat het auteursrecht op een afbeelding daadwerkelijk is (voor zover bekend).

Dat zal niet zo gemakkelijk zijn als dat het bij Wikipedia is, maar daar heb je wel een situatie waarbij je daadwerkelijk van mensen mag verwachten dat ze op een juiste manier melding maken van het bijbehorende auteursrecht. De screenshot hieronder is van een foto van Sasha Krotov.

Ik snap het dus als mensen niet blij zijn met de aanpassing. Het zal de rechthebbenden wellicht (een beetje) tevreden stellen, maar “gewone” gebruikers zullen het zien als “lastig”.

Deel dit bericht:
feb 012018
 

Vandaag was ik samen met een aantal collega’s op bezoek bij Pieter van Gorkom van de Fontys Hogeschool Mens en Gezondheid. Pieter liet ons het ExploreLab zien en dan met name het gebruik van Virtual Reality binnen de hogeschool. Samenvatting: het was indrukwekkend!

Pieter liet ons eerst de controlroom zien waar de camera’s die in het lab ophangen bediend worden. De zes vaste, op afstand bestuurbare camera’s kunnen individueel of in combinatie gebruikt worden om opnames te maken van situaties. Bijvoorbeeld om vanuit verschillende hoeken te kunnen analyseren hoe iemand een beweging maakt. Zodat je kunt inschatten hoe een correcte en onjuiste beweging er uit zien. Video kan live gestreamed worden ten behoeve van onderwijs op afstand etc.
Mooi spul!

Maar minstens zo indrukwekkend was het gebruik en ook de veelzijdigheid van het gebruik van Virtual Reality. Pieter liet ons achtereenvolgens een aantal toepassingen zien (en uitproberen).

Zo beschikken ze over een reanimatie scenario waarbij je hartmassage toepast. Via een Leap Motion  die op een HTC Vive bevestigd is kun je je handen zien en een pop in VR. Die pop ligt ook in het echt voor je en daar voer je hartmassage op uit. Een vervolgwens is nog dat de data vanuit die pop teruggevoerd wordt naar het systeem zodat ook die zichtbaar wordt.
Er is in dit scenario bewust gekozen voor VR en niet AR omdat Pieter nu ook heel eenvoudig de omgeving van de pop kon veranderen. Met een druk op de knop zat je langs de snelweg met lawaai, sirenes en chaos. Of tussen een groep mensen tijdens een avond stappen die wel roepen maar niet helpen. Kortom, situaties die normaal gesproken niet gemakkelijk te oefenen zijn.

Een ander voorbeeld is het gebruik van scenario’s waarbij je in een virtuele omgeving opdrachten moet uitvoeren en waarbij de virtuele personages deels door de docent/begeleider bestuurd worden. Hoe gedraag jij je als je bij een psychiatrische inrichting dreigend benaderd wordt door een patiënt?
Bij de virtuele omgeving kun je zelf bewegen (en via de Leap je handen gebruiken). Eenvoudiger te maken is het voorbeeld waarbij ze 360-graden video gebruiken om met acteurs situaties te laten voelen. Ook al kun je dan zelf niet rondlopen of reageren, de emotie voel je wel. Zulke video’s kunnen ook gebruikt worden om juist emoties weg te nemen. Bijvoorbeeld door iemand al voorafgaand aan een operatie vanuit het oogpunt van de patiënt mee te nemen door de procedure en de stappen die iemand dat zal ondergaan.

Een andere heel mooie toepassing is het gebruik van ModBox. Deze omgeving stelt je in staat om binnen omgevingen compleet eigen scenario’s te bouwen zonder dat je er een Unity programmeur of iemand met vergelijkbare technische kennis voor nodig hebt. Pieter heeft zelf, mede op basis van info, vragen en onderwerpen aangeleverd door collega’s, een aantal virtuele escaperooms gebouwd.

Hierbij heeft steeds 1 student de bril op en helpen de anderen hem. Zij zien op het grote scherm wat de student doet. We hebben de korte versie zelf uitgeprobeerd en het mooie is dat je als “toeschouwer” meteen bij de uitdagingen betrokken wordt. Het aanpassen van de omgeving, het toevoegen van vragen en uitdagingen rond nieuwe onderwerpen is (relatief) eenvoudig. Het is sowieso een sjabloon dat gemakkelijk aan te passen is.

Lees verder….

Deel dit bericht: