Jul 092016
 

Wellicht vind je hem flauw, maar ik vind de playlist van Sparkfun getiteld “Fellowship of the Things” wel grappig. Het ligt een beetje in de lijn van de creatieve Adafruit filmpjes waarbij je een mooie combinatie hebt van creativiteit en technologie. Of zoals de ondertitel van Invent To Learn zegt: Making, Tinkering, and Engineering (in the Classroom) ineen. Daarom hier als kijktip.

Deel dit bericht:

De hokjesman over Rotterdam

 Gepubliceerd door om 08:34  VOR
Mei 282016
 


Het kan niet op, niet 1 maar 2 afleveringen van De Hokjesman die relevant zijn voor de afgelopen week. Naast zijn uitzending over de professoren past natuurlijk ook de laatste aflevering van gisterenavond bij de laatste paar dagen.

De vorige keer dat ik een paar dagen in Rotterdam was, was afgelopen november bij Dé Onderwijsdagen. Ik zat in hetzelfde hotel en hoewel de universiteit net de andere kant op lopen is, was het diner op donderdag in het WTC, daar waar Dé Onderwijsdagen waren. Omdat, met uitzondering van woensdagochtend, het eigenlijk best goed weer was, was er nu veel meer buiten, op straat te doen dan in november. Dat betekende dat de stad leefde en bruiste. Dat bruisen zie je ook terug in deze aflevering waarvan zelf ik al weet dat hij ook wat de Rotterdammers betreft slechts een heel klein stukje van het hokje beschrijft en laat zien. Daar zijn 45 minuten veel en veel te kort voor.

Deel dit bericht:
Mei 262016
 


Ik weet het, de combinatie “hokjesman, onderzoekers en vijftig tinten grijs” kom je waarschijnlijk niet dagelijks tegen als titel van een blogpost. Dat vraagt om een toelichting.
Allereerst is het zo dat bovenstaande aflevering van De Hokjesman hoe dan ook de moeite waard is om te bekijken. Het geeft namelijk op de geheel eigen wijze van Michael Schaap een beeld van “de onderzoeker”. Waarbij het duidelijk is dat het indelen van mensen, beroepen, groepen individuen in hokjes er onherroepelijk toe lijdt dat sommige nuances verdwijnen.

Ik moest daar vandaag ook wel aan denken tijdens de keynote van Jelte Wicherts over “De zwakke plekken van de hedendaagse wetenschap (en hoe die te versterken)” waarin hij inging op fouten die bewust of onbewust door onderzoekers in onderzoeksresultaten (artikelen) worden opgenomen. Het voorbeeld van Diederik Stapel kwam uiteraard voorbij, maar Jelte maakte juist ook duidelijk dat er (inderdaad) geen zwart-wit onderscheid te maken was tussen goede onderzoekers en slechte onderzoekers, maar dat er sprake was van vijftig tinten grijs.

Het is jammer dat de presentatie van Jelte (nog) niet online staat, want ik denk dat het wijze lessen zijn voor élke onderzoeker. Over hoe je zo lang kunt zoeken naar een verklaring in je data dat je er haast automatisch eentje zult vinden. Of slecht gedocumenteerde data die niet door anderen te gebruiken is om jouw onderzoek te verifiëren. Of creatief naar beneden afronden van een p-waarde die 0.054 blijkt te zijn, extra proefpersonen erbij zoeken etc.
Jelte illustreerde zijn verhaal met behulp van anekdotes en voorbeelden en ging ook in op de “prikkels” die een onderzoeker vaak krijgt om te komen met grootse resultaten en hoe ook dat “fouten” in de hand kan werken.

Een van zijn oplossingen was het delen van de data zodat anderen gemakkelijk de resultaten kunnen verifiëren. Maar het is ook van belang onderzoek te publiceren als er géén significante verschillen gevonden worden. Ook dat is een conclusie! Kortom, voorkomen zullen we het wellicht (zelf) niet helemaal, maar we kunnen de kans op fraude wel verkleinen.

Deel dit bericht:
Mei 232016
 


VR_and_Cinema De presentatie van Jessica Brillhart, in het dagelijks leven Google’s Principal Filmmaker for VR, verliep verre van (technisch) vlekkeloos. Een groot aantal van de voorbeelden die ze wilden laten zien speelden niet af. Desondanks kan ik je de presentatie aanraden (vandaar ook deze blogpost).

Jessica gaat namelijk in op de vier punten die je in de afbeelding hiernaast ziet en die voor “filmmakers” relevant worden op het moment dat ze met Virtual Reality aan de slag gaan. Het gaat dan om vragen als “he, wat doe ik als ik geen absolute controle meer heb over het frame dat een kijker te zien krijgt?” of “hoe edit ik zo’n video?”. Maar zeker zo vreemd voor een filmmaker: “de camera bij VR is eigenlijk een persoon!” -> dus het camerastandpunt moet opeens logisch zijn, vanuit het oogpunt van de kijker, overgangen tussen camerastandpunten kunnen niet meer opeens enorm zij, etc.
En als je niet zeker weet waar de kijker kijkt, hoe bouw je dan een logische verhaal op in je film?

Zoals ik naar de video gekeken heb, is het niet alleen een verhaal van de problemen die een filmmaker te overwinnen heeft, maar zeker ook als belangrijke les die wij in ons achterhoofd moeten houden als we bijvoorbeeld Virtual Reality in het onderwijs willen gaan gebruiken. Want ook dan komen die vragen naar voren en als we er níet in slagen ze goed te verwerken in het materiaal dan wordt het qua materiaal niks.

Deel dit bericht:
Mei 212016
 

Ik kende Free Dad Videos nog niet voor vandaag. Het is een YouTube-kanaal van Matt Silverman (en natuurlijk een Facebook pagina, Instagram en Twitter-account). Matt speelt niet alleen in zijn video’s zijn 2-jarige (inmiddels 3-jarige) dochter Amelia speelt er ook een grote rol in. Kijk maar een hierboven naar een van hun oudere video’s met 10 social media tips.

Super leuk toch? Op hun YouTube-kanaal kun je er veel meer vinden.
Maar toch moet ik een beetje zeuren. Want is dit nou wel zo verstandig? Nee, ik ga niet eens de kant op van de “foto’s die misbruikt zouden kunnen worden door online viezeriken”. Het gaat mij meer om het “It’s one part time capsule — a way to capture her young personality for our family to enjoy for years to come. It’s also an entertainment channel that you can share with anyone who loves funny videos and cute kids.”

Is het eerlijk dat een vader voor zijn dochter beslist dat die hele tijdcapsule online voor iedereen zichtbaar bijgehouden wordt? Ja, ze vindt het nu duidelijk leuk, en ja, het is gemakkelijk om die zure vraag te stellen, ik wil er eigenlijk ook nadrukkelijk ook geen negatief oordeel over vellen. Maar ik zou het wel een mooi onderwerp en voorbeeld vinden om tijdens een les mediawijsheid met een klas te bespreken.

Deel dit bericht:

Wat is onderzoek (niet)?

 Gepubliceerd door om 07:56  Grappig, Onderzoek, Video
Mei 102016
 

Het is een (lange) video die je gisteren waarschijnlijk al op verschillende plekken tegen bent gekomen, maar het is er eentje die ik hier in ieder geval ook een plekje wilde geven (al was het maar om het gemakkelijker terug te kunnen vinden).

Het is John Oliver die uitlegt wat “wetenschappelijk onderzoek” is, of eigenlijk, wat het vooral níet is. Voor onderzoekers is het een bekend verhaal, maar voor mensen die nu nog op zoek zijn naar “bewijs uit onderzoek” of die graag pakkende koppen citeren waarbij “onderzoek heeft aangetoond dat….”, die moeten zeker even kijken.

Deel dit bericht:
Apr 162016
 

Quicktime_playerToen ik het bericht gisteren las, dacht ik eerst “dat zal wel loslopen, voor de dag voorbij is komt Apple met een bericht dat ze natuurlijk wél met updates gaan komen”.  Maar het is nu ruim 24 uur later en dat bericht heb ik nog niet gezien.

Waar gaat het over? Dit bericht zegt het allemaal heel duidelijk:

Urgent Call to Action: Uninstall QuickTime for Windows Today

Samengevat: Apple heeft de ondersteuning voor QuickTime voor Windows stopgezet (had ik nog niet gehoord) en TrendMicro heeft nu al 2 kritische problemen gevonden in de software. Die dus niet opgelost gaan worden en je kunt wachten op de eerste hacker die er gebruik van gaat maken.

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de tool automatisch van mijn werklaptop verwijderd wordt. Maar hoeveel mensen hebben QuickTime op hun Windows machine staan en hebben deze berichten niet gezien? Of denken er gewoon niet aan om hem te verwijderen?

Eigen schuld, dikke bult, zul je wellicht zeggen. Maar het is ook een tool die ons de afgelopen jaren flink door de strot geduwd is. Ja, gratis, maar eigenlijk vaak onmisbaar om video’s af te kunnen spelen. Zeker als ze door Apple zelf gepubliceerd werden.
En ja, je kunt niet van elke gratis tool leverancier verwachten dat die tot in het einde der dagen updates van tools blijft leveren. Maar Apple is natuurlijk geen hobbyist die een tool gratis beschikbaar stelt. Het is een enorm bedrijf dat nu een tool die lange tijd centraal onderdeel van haar pakket tools was en actief gepromoot werd (en op dit moment nog gewoon te downloaden is), niet meer bijwerkt. Heeft zo’n bedrijf dan niet ook een bepaalde mate van verantwoordelijkheid?

Ik ben er nog niet uit. Eigenlijk vind ik het in dit specifiek geval schandalig van Apple, maar het zal vast niet het enige voorbeeld zijn.

Deel dit bericht:
Apr 132016
 

Webinar_MLOp 21 april 2016 om 15:00 uur vindt het volgende webinar plaats dat M&L organiseert. Onderwerp dit keer is “4K, 3D and other video-related developments” en zal stil staan bij de vraag of 4K video slechts de volgende hype is of dat het meerwaarde heeft voor het onderwijs. Voor 4K lijkt me die vraag helder, dat zal gewoon stilaan de verwachte standaard worden voor video, net zoals HD dat nu is met de verwachting dat gebruikers voor mobiel gebruik en situaties waarbij de bandbreedte niet goed is, “lichtere” versies aangeboden krijgen. Eigenlijk is daar elke langere “discussie” over haast verspilde moeite die meestal gevoerd wordt door ICT beheerders die met angst en beven naar de netwerkcapaciteit binnen een onderwijsinstelling kijken. Deal with it, als Netflix het kan, dan is het duidelijk dát het kan.

De vraag of 3D meerwaarde heeft, die staat voor mij veel meer open. In zijn huidige vorm, dus met brilletje, blijft het op zijn best een leuke gimmick, iets waar een paar mensen enthousiast van worden, anderen doodziek en waarbij het praktische nadeel nog niet opweegt tegen de meerwaarde van het zien van diepte. Dan is zoiets als het lab in Tilburg mooi, buiten die setting niet toepasbaar. Zouden we dit soort schermen zónder bril kunnen gaan gebruiken, dán geloof ik er wel in.

Maar goed, ik loop natuurlijk daarmee erg vooruit op het verhaal van de twee sprekers,  André Rosendaal van de Universiteit van Groningen en Mathy Vanbuel van ATiT in België. Zelf ben ik die dag nog onderweg terug uit Estland, dus ik zal helaas niet online aanschuiven.

Wil jij dat wel, dan kun je je via deze pagina aanmelden.

Deel dit bericht:
Mrt 172016
 

Nee, die titel is niet van mij afkomstig, dat is een uitspraak van “Dramwief” op een item op RTV Oost over het gebruik van iPads bij middelbare scholen in Overijssel. Je kunt de hele reactie ook hieronder lezen:

Dramwief

Ik wiet niet of Dramwief de moeite genomen heeft om ook het filmpje van iets meer dan vijf minuten dat bij het bericht te vinden is te bekijken. En natuurlijk ook niet naar welke school haar dochter gaat, maar ik neem niet aan dat dat de Waerdenborch in Holten is waar het item over gaat.

Het filmpje zelf geeft eigenlijk juist een heel mooi voorbeeld van de integratie van tablets in zo op het oog toch nog heel traditioneel georganiseerd onderwijs. Inderdaad, heel anders dan O4NT-scholen (die ook nu weer “iPad-scholen” genoemd worden omdat de reporters er blijkbaar vanuit gaan dat het gebruik van boeken/schriften in aanvulling op de iPads het belangrijkste verschil is) maar ook anders dan bijvoorbeeld Agora in Roermond. Het zijn een beetje appels en peren die vergeleken worden.

In plaats van te roepen “dat werkt toch niet” zou ik als ouder en als onderzoeker eerder juist meer willen weten om de achterliggende visie en aanpak. Dat ze voor werkboeken papier gebruiken uit praktisch oogpunt, dat is helder. Maar het filmpje van vijf minuten gaat niet in op bv de keuze van de lesmaterialen (wat koop je in, gebruik je gratis, ontwikkel je zelf), mate waarin het gebruik van de iPad echt al in alle vakken in jaar 1 en 2 geïntegreerd is, hoe de scholing van die docenten die het aan-knopje in het begin nog niet zouden weten te vinden verder gaat naar bijvoorbeeld het leren na te denken over didactisch gebruik van ict, of het ook daadwerkelijk aanpassen van hun lesstructuur/werkvormen etc.
Andere opmerkingen in het filmpje klinken daarnaast wat vreemd, bv over dat als de wifi uitvalt dat geen probleem zou zijn omdat ze de boeken op papier nog hebben. Als het goed is, dan is dat ook maar beperkt waar, omdat die twee in gebruik nauw met elkaar verweven zouden zijn (zegt de rest van het filmpje).

En waar ze in het filmpje heel stoer zeggen dat het niet persé een iPad hoeft te zijn, geeft de website wel nog aan dat de ouders alleen een iPad kunnen/moeten aanschaffen. Ik kon daarbij niet zo snel zien welke programma’s of apps ze dan gebruiken die alleen voor iOS beschikbaar zijn. En als ouder zou ik over zo’n disclaimer als “De ontwikkelingen gaan snel. Door verbeteringen in de software, die vaak ook een negatief effect hebben op een ouder type iPad, adviseren wij u goed na te denken over het aan te schaffen type. Zeker met het oog op de duur van de schoolloopbaan van uw zoon of dochter.” die voor mij leest als “koop je een te licht model, dan heb je pech en moet je er straks een nieuwe aanschaffen” ook niet zo heel blij worden.

Kortom, hoe langer ik over het filmpje en het voorbeeld nadenk, hoe meer vragen ik heb. Voor kort door de bocht conclusies is het echt nog te vroeg. Dát zou ik pas hopeloos en dom vinden.

Deel dit bericht:
Mrt 062016
 

Narrative-Clip-2-renderBij Maker Education wordt uitgegaan van leren door maken. Maar daarbij gaat het niet alleen om het maken zelf, belangrijk is ook dat leerlingen leren om te reflecteren op het onderliggende proces zelf.

Dat wil je natuurlijk niet in de vorm van een suffe vragenlijst of toets achteraf doen. Een manier waarop dat zou kunnen is met behulp van afbeeldingen / video’s van het eindproduct en/of de tussenliggende fasen/stadia.

Zou het dan niet handig zijn als tijdens het proces, zonder dat de leerlingen/deelnemers daar zelf iets voor hoeft te doen, of in ieder geval zonder daarvoor steeds te hoeven stoppen, die foto’s en video’s gemaakt worden? Bijvoorbeeld door een product als de Narrative Clip 2?

De reviews die ik gelezen heb over versie 1 zijn niet echt positief. Het aantal gebruikers dat blijkbaar een versie 2 van de Clip heeft lijkt nog erg beperkt.

De unboxing hierboven laat zien dat het tot nu toe ook niet echt gemakkelijk was om er aan te komen. De meeste filmpjes op YouTube zijn van het bedrijf zelf, in de Gallery zijn wél foto’s van anderen te vinden.

Het lijkt dus een beetje een gok te zijn of het ding echt zijn ruim 200 euro waard is. Zijn er anderen die vergelijkbare tools gebruiken om dit soort creatieve processen te documenteren?

 

 

Deel dit bericht: