dec 042016
 
Makey Makey

Het Klooicanon

Hij is absoluut niet nieuw, integendeel. Maar bij het samen met de kinderen bekijken van het Klooicanon bleek dat zij er nog nooit van gehoord hadden, de Makey Makey.

Daar moest iets aan gedaan worden. De versies die je hier in Nederland kunt kopen kosten zo’n 50 – 60 euro. Via Aliexpress.com kun je ze voor zo rond de 20-30 euro vinden. Maar, dan krijg je niet de originele! makaymakayDe tekst bij de aanbieding waar ik gebruik van gemaakt heb (en die er nu niet meer is) heeft het over Makey Makey, maar zoals je hiernaast kunt zien hebben ze heel “slim” de kabels net over de plek gelegd waar de naam van het board staat. Die van mij heten namelijk “Makay Makay”. Goed, beter dus in Nederland aanschaffen, al doet mijn board gewoon wat hij moet doen en ik zie ook verder geen uiterlijke verschillen.

Wat is het dan, zo’n Makey Makey? Zoals ik in de titel al schrijf, kun je hem eigenlijk het beste vergelijken met een toetsenbord.

En dan een toetsenbord waarbij je zelf de toetsen ontwerpt. De Makey Makey maakt gebruik van het feit dat ook ons lichaam de (kleine hoeveelheid) stroom geleidt die door de Makey Makey door gegeven wordt. Je hebt zelf steeds de “ground” vast en als je de kabel vast pakt die bv aan de “space” aansluiting zit, dan geeft de Makey Makey een spatie door aan de laptop/computer. Daarna is het dan afhankelijk van het programma dat actief is, wat er gebeurt. Is het een tekstverwerker, dan zal er gewoon een spatie ingevoegd worden. Maar je kunt de computer natuurlijk ook een geluid laten afspelen.

En je hoeft ook niet direct de kabels vast te houden, je kunt het ene uiteinde van de kabel ook aan iets anders vast maken dat elektriciteit geleidt. Bekend zijn de bananen. In het filmpje hierboven hebben we strippen aluminiumfolie vast gemaakt op de onderkant van een lege eierendoos. De klemmen gaan naar pijltje omhoog, pijltje omlaag, pijltje naar links, naar rechts en de spatiebalk. Het programma is een van de voorbeeldprogramma’s op de website en het resultaat is direct hoorbaar.

Dat is wat mij betreft ook het leuke aan het geheel: het is eenvoudig te begrijpen zelfs zonder programmeren. Maar je kunt het daarna ook complexer maken. Bijvoorbeeld door in Scratch een programma te schrijven dat reageert op de toetsaanslagen. De eierdoos kun je vervangen door andere objecten, groter en kleiner, als ze maar elektriciteit geleiden. Je kunt de taken verdelen: de ene groep werkt aan de code, de andere aan de randapparatuur die aan de Makey Makey aangesloten wordt, kortom, legio mogelijkheden.

Lees verder….

Deel dit bericht:
nov 202016
 

kettingzaagDit is een blogpost die ontstaan is uit een gesprek op Twitter dat ik hier ook even wilde vastleggen omdat het dan beter te volgen is. Toen ik schreef over de poster van het klooicanon, was de kettingzaag een van de gereedschappen waarbij ik wat meer mijn bedenkingen had als het gaat over de vraag of iemand van 12-jarige daar al mee gewerkt moet hebben.

Nou bleek Astrid Poot die vraag ook wel een beetje te hebben, dus stelde ze hem via Twitter en hoewel Twitter heel veel nare kanten kan hebben, bleek het ook nu weer ideaal voor zo’n vraag. Via Marco Mout (dé Marco uit het filmpje) en Casper Hulshof kwam namelijk deze aflevering van Zapp Echt Gebeurd boven water. Helaas niet te embedden, dat wil onze publieke omroep tegenwoordig niet meer, maar hij staat wel nog gewoon online. Hij staat sinds 2011 online, maMerlear als ik de aftiteling goed begrijp dan is hij al uit 2009. Hij speelt bij mij in Google Chrome niet af, op mijn iPad en in Internet Explorer wel, dus kijk even wat werkt.

Merle, de hoofdpersoon uit de aflevering was toen 12 en zal nu dus inmiddels “al” 19 jaar oud zijn. Ik zou zeggen, bekijk deze aflevering eerst even (link hierboven of via de afbeelding hiernaast)!

Het filmpje is mooi omdat ook hier getoond wordt hoe volwassenen een rol spelen bij het laten leren door kinderen, ook als het gaat om het gebruik van een kettingzaag. Nee, Merle doet niet alles zelf, van tijd tot tijd heeft ze gewoon de hulp nodig van een volwassene. Maar je ziet in het filmpje al dat dat verschillende vormen aan kan nemen: soms moet iemand iets voor haar doen, het omzagen van de boom, het vervoer, etc.
Op andere momenten doen ze dingen samen, het zagen van grote stukken, als de kans bestaat dat de zaag vast slaat. Op weer andere momenten is zij zelf aan het werk (en hard, kijk maar eens naar die wangen op het einde!). Met goed gereedschap, met kennis van zaken over veiligheid (dat heeft ze niet allemaal zelf verzonnen, daar heeft ze hulp bij gehad). Maar ze doet niet een trucje na, ze geeft een idee vorm dat in haar hoofd zit. En zulke leerervaringen wens je toch elk kind toe?

Lees verder….

Deel dit bericht:
nov 072016
 

poster_2nov-1024x727Op makered.nl staat een lezenswaardige bijdrage van Per-Ivar Kloen over de conferentie #fablearn. Als dit een video was zou ik nu zeggen: “zet hem even op pauze en lees dat bericht even”. Kom daarna vooral weer terug!

Goed, bij het lezen van dat bericht en met name als hij meer ingaat op “hoe doe je dat nou?” schoot me opeens te binnen dat het een beetje klonk alsof ik Sem van Geffen hoorde praten over Gamification. En begrijp me niet verkeerd, dat bedoel ik niet negatief.

Wat de bijdragen van Per-Ivar en Sem met elkaar gemeen hebben is dat ze beiden proberen een in beginsel wollig/ontastbaar concept “makeronderwijs” respectievelijk “gamification” een stuk(je) tastbaarder te maken voor leraren/docenten (en anderen). Beiden doen hun best om zulke “ik moet er wat mee, maar ik heb geen idee wat, het is vast iets wat ik als leraar niet kan” begrippen te beschrijven in termen die zij wél begrijpen zodat leraren die dat willen en durven er mee kunnen gaan experimenteren en kunnen uitzoeken wat voor hun situatie het beste werkt.

En dat vind ik mooi, want daar hebben we veel meer aan dan simpelweg constateren dát die leraren handelingsverlegen zijn.

Waarom nou die poster van het Klooicanon bij dit bericht? Nou, ten eerste omdat ik er simpelweg even naar *moest* verwijzen. Want Astrid Poot en de mensen waar ze mee samen werkt, zijn ook zo’n voorbeeld van het continue werken aan het begrijpelijker maken van de “makerbeweging” (daarom is “lekker klooien” een veel toegankelijkere term). Astrid beperkt zich daarbij niet tot het onderwijs, maar doet ook een oproep aan ons als ouders. Want in een tijdperk waarbij we steeds meer roepen “onderwerp X of onderwerp Y moet ook door het onderwijs worden verzorgd” lijken we wel eens te vergeten dat wij daar ook een grote rol bij kunnen spelen. En als wij dus willen dat onze kinderen een beter beeld krijgen van wat techniek is, als we willen dat ze hun creativiteit ontwikkelen, dan moeten ook wij ze meer bieden dan TV, een iPad en een smartphone. De poster laat 50 tools zien die kinderen tegen de tijd dat ze 12 jaar zijn zouden moeten kennen. Lees ook haar langere uitleg over waarom dat zou moeten bij bright.nl.

Nou ben ik ook benieuwd of je, als je als ouder naar die poster kijkt, ze zelf ook alle 50 al zou kunnen afvinken. Ik gok dat dat niet zo is. En zelfs als het wel zo is, dan zullen er zeker ook tools tussen zitten waarvan je denkt “oei, daar ben ik niet zo handig mee”. En dat is dan natuurlijk ook even slikken als ouder. Nou, dan herken je meteen de uitdaging waar docenten vaak voor staan. Gewoon aan wennen en je realiseren dat als je dit samen met je kind doet, de kracht hem er niet in zit dat jij alles beter kunt of beter weet. Veel plezier! 🙂

Deel dit bericht:

MakerBot Education

 Gepubliceerd door om 08:15  maker education, Onderwijs
okt 032016
 

makerboteducationIk moet bekennen dat ik MakerBot als bedrijf toch al een tijdje geleden afgeschreven had. Vorig jaar april ontsloegen ze 20% van hun medewerkers, afgelopen oktober nog een keer 20% en ze zijn gestopt met het zelf produceren van hun printers.

Toch leven ze nog en zijn ze bezig met een herstructurering van het bedrijf. Niet langer richten ze zich op de consumentenmarkt. Nu focussen ze zich op bedrijf. En op het onderwijs.
Bedrijven snap ik, daar zit mogelijk nog geld, onderwijs vond ik verrassender. Wellicht gaan ze daar ook uit van de combi “als ze het op school gebruiken, dan ook in het bedrijf” die andere softwareleveranciers al heel lang toepassen.

Hoe dan ook, er hebben een aantal veranderingen plaats gevonden aan Thingiverse, het online platform waar je 3D-ontwerpen kunt delen met anderen. Er is nu een “education” sectie met voorbeelden van ontwerpen die gemaakt zijn door leerkrachten in verschillende leeftijdsgroepen (vanaf K-5 omhoog tot University). Je krijgt dan niet alleen het ontwerp, maar ook het lesprogramma dat je er bij kunt gebruiken en een koppeling naar de doelstellingen van je curriculum. Dat laatste is in de VS nog een uitdaging, want die verschillen deel van staat tot staat. Nederlandse eindtermen zul je er uiteraard (nog) niet vinden.

webinar_makerbotDaarnaast zijn ze zelf ook gestart met het produceren van resources. De moeite van het bekijken waard daarbij is de opname van een webinar dat ze gedaan hebben over tools voor het in de klas maken van 3D objecten. Ik kan hem niet embedden, wel naar linken. En ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik de opname gewoon zonder registratie kan bekijken want de dreigende tekst “A MakerBot Representative may contact you in the next week to see if you have any questions regarding MakerBot Desktop 3D Printers.” eronder komt op mij veel te opdringerig over.

Dat is ook de reden waarom ik de PDF-versie van de bijbehorende instructie niet gedownload hebt.handleiding_makerbot

Want (ook) daar is het duidelijk dat het “voor wat hoort wat” is, waarbij dat “hoort wat” jouw contactgegevens zijn.

Persoonlijk vind ik het geen slimme strategie, maar goed, wie weet weten ze op deze manier genoeg van de onderwijsmarkt aan te boren om het hoofd boven water te houden. Het zou toch ook wel een beetje sneu zijn als ze als bedrijf helemaal kopje onder gaan.

Deel dit bericht:
jun 012016
 
Via Makered.nl kwam ik bij bovenstaande video van Techinsider.io over Makerspaces in het onderwijs in de VS. Op Makered.nl geeft Arjan een uitgebreide tekstuele toelichting bij de video, dus als je liever leest dan video kijkt, moet je even daar kijken. Wat ik zelf vooral ook mooi vond aan het voorbeeld van het Marymount College is dat ze daar Maker Education als een doorlopende lijn door alle leerjaren heen hebben geïntroduceerd. Daarbij zijn de verwachtingen van wat leerlingen doen en kunnen in het begin (uiteraard) anders dan wanneer ze ouder zijn.
Ook die laatste opmerking is goed om te onthouden: je moet van een Makerspace niet een opgeleukte wrapper maken voor de reguliere content. Dan raakt de omgeving zijn kracht kwijt.
Deel dit bericht:
apr 092016
 

Ik vond de tweet van Arjan van der Meij eigenlijk wel een handige bronvermelding voor het bericht op exploratorium.edu over het gebruik van LEGO (Mindstorm) om “kunstmachines” te maken (= machines die op hun beurt kunstwerken produceren).

Lees ook even het hele bericht tussen de foto’s en filmpjes door voor de toelichting bij de verschillende gebruikte strategieën.

 

Deel dit bericht:
mrt 292016
 

3D_printing_serviceKijk, zo laat je zien dat je 3D printen serieus neemt als onderwijsinstelling. Penn State universiteit heeft een 3D printservice ingericht voor studenten en medewerkers. Nadat ze online een account aangemaakt hebben, kunnen ze via die weg ook bestanden uploaden om te printen. Dat printen gebeurt dan op een van de maar liefst 32 MakerBot desktop 3D printers. Zodra de print klaar is krijgen ze een mailtje en kunnen ze hem komen ophalen.

Ik heb nergens op de site iets kunnen vinden over kosten, waarschijnlijk zijn de prints dus helemaal gratis, dat zou ook kunnen gezien de opmerkingen bij het printformulier:

Due to high demand and limitations of the MakerBot Innovation Center interface, we are not able to honor quantity requests. Each submission will be printed one time.

Additionally due to high demand, users may only have one submission printing at a time in the interest of providing equal access for all Penn State students and faculty. Please prioritize your print submissions.

Daaronder staat dat het op dit moment naar verwachting 8 dagen duurt voordat je print klaar is. Dat is dus iets vervelender. Zeker omdat ze zich ook nadrukkelijk richten op docenten met voorbeeldopdrachten die ze aan studenten zouden kunnen geven. Dan moet je voldoende tijd inplannen voor het daadwerkelijk laten printen van het “huiswerk” van studenten. Laten we het kinderziektes noemen.

Ik ben benieuwd waar Penn State e.e.a. uit betaald. Als die printers continue staan te printen, dan zal ook het in de lucht houden ervan de nodige personele inspanning vergen. Wat dat betreft is het haast verrassend dat ze niet een slag professioneler zijn gegaan.

(getipt door Campustechnology.com)

Deel dit bericht:
mrt 062016
 

Narrative-Clip-2-renderBij Maker Education wordt uitgegaan van leren door maken. Maar daarbij gaat het niet alleen om het maken zelf, belangrijk is ook dat leerlingen leren om te reflecteren op het onderliggende proces zelf.

Dat wil je natuurlijk niet in de vorm van een suffe vragenlijst of toets achteraf doen. Een manier waarop dat zou kunnen is met behulp van afbeeldingen / video’s van het eindproduct en/of de tussenliggende fasen/stadia.

Zou het dan niet handig zijn als tijdens het proces, zonder dat de leerlingen/deelnemers daar zelf iets voor hoeft te doen, of in ieder geval zonder daarvoor steeds te hoeven stoppen, die foto’s en video’s gemaakt worden? Bijvoorbeeld door een product als de Narrative Clip 2?

De reviews die ik gelezen heb over versie 1 zijn niet echt positief. Het aantal gebruikers dat blijkbaar een versie 2 van de Clip heeft lijkt nog erg beperkt.

De unboxing hierboven laat zien dat het tot nu toe ook niet echt gemakkelijk was om er aan te komen. De meeste filmpjes op YouTube zijn van het bedrijf zelf, in de Gallery zijn wél foto’s van anderen te vinden.

Het lijkt dus een beetje een gok te zijn of het ding echt zijn ruim 200 euro waard is. Zijn er anderen die vergelijkbare tools gebruiken om dit soort creatieve processen te documenteren?

 

 

Deel dit bericht: