dec 022017
 

Google heeft weer een geinig nieuw experiment de wereld in gestuurd: Paper Signals. Het principe is heel simpel: je print een vouwmodel op papier, knipt het uit volgens de instructies. Je neemt een ESP8266, een servomoter en 3 kabels. Vouw het geheel samen. Maak een account aan bij Google zodat je via je smartphone en Google Assistent commando’s aan het “signal” door kunt geven. Zet de benodigde code op de ESP8266 (kwestie van wat variabelen in een bestandje aanpassen voor jouw wifi-netwerk, jouw code bij Google etc en dan uploaden). En klaar.

Het resultaat is dan bv een signal met een paraplu er op die open gaat wanneer het gaat regenen. Je geeft dan via de Google Assistent, met stemcommando’s, door dat die bepaalde signal het weer in jouw woonplaats bij moet houden.  Zo hebben ze al een voorbeeld voor een signal voor raketlanceringen, een countdown klok (leuk voor in de klas om af te tellen naar de Kerstvakantie), eentje voor het weer die aangeeft of het korte broeken weer is of niet (voor de meeste leraren is het nooit korte broeken weer in de klas!!). Maar je kunt ook zelf nieuwe sjablonen verzinnen.

Google gebruikt voor hun kit de Adafruit Feather HUZZAH en die is niet heel goedkoop. Maar als ik naar de bijgevoegde code kijk, dan zit daar op het eerste oog niets in dat niet op een willekeurig ESP8266 zou kunnen draaien. Ik heb het nog niet kunnen testen, maar dit zou ook op een Wemos D1 mini van 2 euro uit China moeten kunnen werken. Logisch ook omdat de ESP8266 niet veel hoeft te doen. Hij hoeft alleen via WiFi contact te maken met de Google dienst, te luisteren naar opdrachten die hem vertellen hoe de servo moet draaien en de servo op basis daarvan aansturen.

Let op! Ik ga er vanuit dat dit een experiment is van Google dat met name op de Google Assistant gericht is. Garantie dat de API en de dienst jaren in de lucht blijft heb je bij Google sowieso niet vaak. Maar ja, dan haal je de onderdelen toch weer uit elkaar en gebruik je ze voor wat anders?

 

 

Deel dit bericht:
nov 212017
 

Ik weet inmiddels dat ik op Twitter lang niet alles meteen de eerste keer hoef te zien of te lezen. Als het echt “belangrijk” is, dan komt het meer dan 1 keer voorbij. Ik weet niet of dat hier helemaal op gaat, maar ik had de tweet van Andrew J Abernathy vanochtend al een keer voorbij zien komen, maar toen nog niet verder gekeken. Nu kwam het verhaal ook bij Mashable voorbij en las ik het toch. Je hebt ongetwijfeld wel eens een keer een variant gezien van het plaatje van de vriend die met zijn vriendin over straat loopt en dan omkijkt naar een mooi meisje. Deze bedoel ik!

Er zijn inmiddels al té veel varianten op gemaakt. Andrew vond echter nu de oorspronkelijke serie foto’s op Shutterstock waar deze foto onderdeel van uitmaakt. En de foto’s vertellen hun eigen (ja, ik weet het, volledig fictieve) verhaal. Ik zal je het herplaatsen van de individuele tweets besparen, je kunt ze zien bij Mashable of bij Andrew zelf.

Het zijn 44 pagina’s met foto’s!!

Wie verzint het om zo’n “verhaal” te maken voor stockfoto’s ??

Ik neem toch aan dat er ook wel iemand achter dat deel van het verhaal aan gaat, toch?

 

Deel dit bericht:

WordPress 4.9 is er….

 Gepubliceerd door om 07:00  Internet, Tools
nov 162017
 

Als ik ergens braaf in ben, dan is het wel het updaten van WordPress naar nieuwe versies. Meestal is dat ook verstandig omdat het dan aanpassingen bevat die beveiligingsproblemen die gevonden zijn in de code oplossen.

Dus nu versie 4.9 beschikbaar is gekomen heb ik die meteen geïnstalleerd (wel eerst even zorgen voor een backup van de je data en belangrijke bestanden!).
Maar als ik door de “wat is er spannend en nieuw” notities van ook deze versie heen blader bekruipt me steeds vaker de vraag “waarom?”. Soms, zeker ook bij deze versie, heb ik het gevoel dat WordPress aan het verworden is tot zo’n enorm contentbeheer- slash siteontwikkel- slash “je kunt er alles mee wat je maar zou kunnen verzinnen zelfs als je het niet kunt verzinnen” systeem aan het worden is.
Een beetje Google Chrome dus.

Ik vrees dat ik er net als iedereen anders net zo aan vast zit als aan Google Chrome. Zolang het geen duidelijke problemen gaat opleveren dat het systeem zo omvangrijk aan het worden is, zal ik het blijven gebruiken. En ik snap ook wel “stilstand is achteruitgang”, ook bij softwaresystemen. Maar ik ben sceptisch over de vraag hoe lang dit nog goed gaat.

Deel dit bericht:

Zijn computers seksistisch?

 Gepubliceerd door om 21:14  Internet, Tools
okt 052017
 

Gender bias, genderneutraliteit, het zijn onderwerpen waar je op Twitter heel eenvoudig kunt scoren. En daarmee ook onderwerpen waar ik me normaal gesproken heel erg ver van hou. Ik heb er wel een mening over, maar voel niet de behoefte die online te delen.

Waarom dan tóch aandacht voor de tweet van Diane Kim? Nou, omdat hij iets zichtbaar maakt waar je waarschijnlijk niet zo snel bij stil staat: bij het vertalen van zinnen kan het voor komen dat systemen als Google Translate, keuzes maken die wij als seksistisch beschouwen. Het voorbeeld dat Diane laat zien is de vertaling van de zin “Hij is een babysitter” en “Zij is een dokter” vanuit het Engels naar het Turks en terug naar het Engels. Google Translate laat dan over “Zij is een babysitter” en “Hij is een dokter”.  Oeps.

Als je naar de screenshot hierboven kijkt, dan zie je dat “he” en “she” vanuit het Engels naar het Turks beiden naar “O” vertaald worden. Dat betekent dat Google Translate bij het terug vertalen van Turks naar Engels geen enkele aanwijzing heeft wat het geslacht zou moeten zijn. Nou kent het Engels ook het gebruik van “they” in enkelvoud waarbij het geslacht niet vastgesteld is. Dus het was absoluut mogelijk geweest om de vertaling correct(er) te maken.

Is Google Translate dan seksistisch? Tja, dat hangt waarschijnlijk een beetje van je definitie af. Het systeem erachter “leert” hoe vertalingen gemaakt moeten worden op basis van bestaande teksten. Het systeem “weet” niet dat wij het als seksistisch beschouwen dat bij een dokter het mannelijke geslacht gekozen wordt en bij babysitter het vrouwelijke geslacht. Dat maakt aanpassen ook ingewikkeld. Interessant in de reacties op de tweet is dat er niet alleen gemopperd wordt, maar ook verwezen wordt naar reeds bestaande initiatieven, zoals dit bericht. Een ding is zeker, we zijn er nog lang niet en we zullen er bewust van moeten zijn dat dit soort systemen het risico lopen alle vooroordelen die wij nu hebben in zich “op te nemen”. Signaleren van stap 1.

Deel dit bericht:
okt 042017
 

Google heeft een leuk experiment beschikbaar gemaakt waarmee je eenvoudig kunt spelen met het principe van beeldherkenning en neurale netwerken. Je hebt alleen een geschikte browser en een webcam nodig.

Het idee is simpel: ga naar teachablemachine.withgoogle.com en ga van start. Je wordt stap voor stap door het setup proces geleid: kies 3 bewegingen en een bijbehorend gifje, een geluid of een stukje audio. Simpel. Grappig is dan als je daarna de camera een beetje verschuift of als je gaat testen wanneer de herkenning niet meer werkt.

Wil je daarna nóg verder, kan kun je met de code zelf aan de slag.  De code staat op github. Ik heb nog niet getest of het bijvoorbeeld te installeren is op een Raspberry Pi. Als dat werkt is het ook in een lessituatie goed bruikbaar. Sowieso geeft Google aan dat er geen data/afbeeldingen richting hun server gaan, het is allemaal JavaScript code die lokaal draait, maar dan weet je het helemaal zeker.

Cool. 🙂

Deel dit bericht:
sep 232017
 

Ik moest lang nadenken over de titel die ik boven dit bericht zou zetten. Ik heb namelijk wel vaker meegemaakt dat die helemaal verkeerd begrepen werd.

Hoe dan ook, ik heb een gruwelijke hekel aan advertenties. En zeker aan advertenties die bijvoorbeeld in mijn Twitter-tijdlijn verstopt worden onder de noemer “uitgelicht”. Maar soms moet ik er hartelijk om lachen. Deze tweet van PostNL is er zo eentje. Het filmpje is goud waard. Je ziet “echte Nederlanders” die (netjes met ondertiteling voor als je de audio uit hebt staan) oprecht vertellen over buurvrouw Yvonne die altijd de pakjes namens hen aanneemt.

Nou, en speciaal voor zulke goede buren heeft PostNL nu een actie! Je kunt naar  http://postnl.nl/goedebuur/ gaan, haar (of zijn) naam en adres gegevens doorgeven en dan zorgt PostNL voor een kaart én een “Goede Buur Plaatje”. Het ziet er uit alsof je dat dan naast je voordeur moet hangen, maar op de site staat (gelukkig?) “Leuk voor op het prikbord!”.

Je snapt het, hoop ik, al, doorscrollen naar de reacties op de tweet is goud waard. Of eigenlijk zou je eens moeten proberen te raden hoeveel van de soorten reacties je vooraf kunt voorspellen.

Lees verder….

Deel dit bericht:
sep 052017
 

“YouTube-mp3.org is de makkelijkste online dienst voor het converteren van videos naar mp3. Je hebt geen account nodig, alleen maar een YouTube URL. We starten het converteren naar het audiobestand gelijk vanuit je videobestand naar mp3 zo snel mogelijk nadat jij hem hebt ingevoerd. Daarna is het mogelijk hem direct te downloaden. Anders dan andere diensten word bij ons de hele conversie uitgevoerd door onze infrastructuur en daardoor download je alleen het audiobestand vanaf onze servers. Onze software is platform-onafhankelijk: Je kan het gebruiken met je Windows PC, Mac, Linux, of zelfs je iPhone. Al onze conversies worden uitgevoerd met een hoge kwaliteit mode met een bitrate van teminste 128 kBit/s. Geen zorgen, onze dienst is geheel gratis. We hebben gemiddeld per video 3 tot 4 minuten nodig.”

Handig? Voor veel mensen wel. Bovenstaande beschrijving staat nu nog op youtube-mp3.org. Maar ik ga de moeite niet doen om er naar te linken want via nu.nl en Torrentfreak komt het bericht dat de site de lucht uit moet. Logisch eigenlijk, want hier hadden ze uiteraard geen toestemming van YouTube voor gevraagd. En al helemaal niet van de rechthebbenden van de (muziek-)video’s die op YouTube staan. En als je een beetje iets van auteursrecht weet, dan roep je meteen “diefstal!”, “schande!”.

Maar het is een praktijk die al zo oud is als de cassetteband. Wij zaten vroeger met de recorder voor de TV of voor de radio. Ik had een radio – cassettedeck, de recorder ingebouwd in de radio, had je geen omgevingsgeluiden de opgenomen werden. Het is de bekende strijd van de muziekindustrie met hun klanten: je mag alleen naar muziek luisteren als je er tig keer voor betaald.

Voor mij is het ook al een soort vaststaand gegeven geworden: als je een handig site tegen komt, zoals bijvoorbeeld Keepvid waarmee je YouTube video’s lokaal op kunt slaan (handig voor in het vliegtuig, voor als je een kopie in de leeromgeving wilt, voor in de les als je niet afhankelijk van wifi wilt zijn). Mag niet volgens de gebruiksvoorwaarden van YouTube. Dus moet je eigenlijk hopen dat zo’n tool niet bij té veel mensen bekend wordt. Want dan vind iemand het de moeite waard om er stappen tegen te ondernemen.

Een andere manier waarop een site zichzelf de nek om kan draaien: een Pro-account zoals Keepvid nu ook heeft voor de interessante downloads (4K hoge kwaliteit én MP3 audio). Niet verstandig. Want dat zijn traceerbare inkomsten waar auteursrechthebbenden ook achteraan gaan.

En ja, als je je boterham verdiend met het produceren van muziek, produceren van filmpjes, dan zijn het inkomsten die jij zou moeten kunnen maken. Maar het zijn nooit de “kleintjes” die hier voordeel van hebben. Het zijn de grote maatschappijen zoals Sony Music en Warner Bros. Records die hier achteraan gaan en het geld innen. Ik denk dat we allemaal gewoon maar moeten stoppen met het delen van zulke handige sites. Dan blijven ze tenminste nog een tijdje bestaan.

 

Deel dit bericht:
sep 042017
 

Ik heb nog geen tijd gehad om zelf te spelen met Chatfuel, maar ik vond het voorbeeld dat My Electronics Lab gerealiseerd had met Chatfuel interessant genoeg voor een blogpost. Chatfuel is een (gratis) online dienst waarmee je zo te zien relatief eenvoudig een Facebook chatbot kunt bouwen. Die chatbot herkent de teksten die een gebruik intypt en reageert daar dan op. Dat hoeft niet alleen met tekst. In het voorbeeld hierboven verstuurd de chatbot GET-commando’s naar een (andere gratis) online MQTT-server. Een ESP8266 die een verbinding met die server heeft reageert daar dan weer op en schakelt een LED-lampje aan of weer uit. Die LED kan dan ook van alles anders zijn. Omgekeerd kun je je ook voorstellen dat je op deze manier informatie van sensoren opvraagt.

 

Deel dit bericht:
apr 112017
 

Er is weer een nieuwe afkorting bij om te kennen als het gaat om de apparaten die je thuis (en op andere plekken) aan het netwerk kunt /hebt hangen, denk aan de WiFi-router thuis, een camera die je via internet kunt bedienen, je mediabox die aan de TV hangt etc.

De media noemt ze overigens vaak “IoT devices” (Internet of Things apparaten) en dat is wellicht niet zo handig omdat veel mensen zullen denken “die heb ik niet”.

Ik schreef in januari al dat je zelfs je eigen thuisnetwerk niet zomaar als “veilig” zou moeten beschouwen. Dat was toen naar aanleiding van berichten dat hackers grote aantallen IoT devices gebruikt hadden om een DDoS (Distributed Denial of Service) aanval uit te voeren.

Nou zou je nog kunnen stellen “als het apparaat maar blijft werken, dan maak ik me er niet zo’n zorgen over”. Los van de vraag of je het prettig zou moeten vinden als een ander toegang tot je WiFi-router heeft, zijn er nu ook een tweetal bedreigingen die wél schade kunnen opleveren voor de werking van jouw eigen (onveilige) apparaat.

Het heet een PDoS, een “Permanent Denial-of-Service” en het woordje “Permanent” zegt het al: na zo’n aanval op jouw apparaat is het “stuk”. Weliswaar niet fysiek stuk, er komt geen rook uit je apparaat, maar softwarematig zo stuk dat jij er geen toegang meer toe hebt en de werking ervan ook stopt.

Zoals zo vaak maakt de tool die de aanval uitvoert (er zijn twee varianten: BrickerBot.1 en BrickerBot.2 die niet helemaal hetzelfde werken maar vergelijkbaar effect hebben)  gebruik van bekende kwetsbaarheden in software die in (blijkbaar) redelijk wat systemen aanwezig is. Het gaat om systemen die BusyBox en Dropbear gebruiken. Met name bij BusyBox is het lijstje van “andere software en hardware die gebruik maakt van BusyBox” lang. Hoeveel systemen daarmee gevaar lopen? Dat is wat moeilijker vast te stellen. Het is logisch dat een bedrijf dat ook consultancy verkoopt aan bedrijven om hun netwerk te beveiligen stevig aan de bel trekt. Dropbear heeft inmiddels al een patch uitgebracht, die worden echter maar zelden op dit soort apparaten geïnstalleerd (als het al kan). En voor alsnog geldt natuurlijk ook dat het systeem via internet bereikbaar moet zijn, dus die buitenste verdediging van je netwerk waar ik over schreef kan heel wat aanvallen tegen houden. Maar wees dus absoluut voorzichtig met het “zomaar” in je router openzetten van een poort zodat je je apparaten ook kunt bereiken als je op je werk of onderweg bent.   Het volledige bericht en de bijbehorende PDF is hier te vinden.

De vraag is in ieder geval hoe lang de situatie blijft bestaan waarbij hardware (ook je slimme TV) niet of nauwelijks van een update is te voorzien. Voorlopig lijken leveranciers zich er nog gemakkelijk vanaf te kunnen maken.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Deel dit bericht: