mei 282018
 

Via Adafruit kwam ik bij deze leuke (verder tamelijk nutteloze) Record Player. het is een combinatie van de Google Vision API en de Spotify API.

De werking is tamelijk eenvoudig: maak een foto van een hoes van een LP of CD of als je die niet meer hebt (of nooit gehad hebt), zoek je gewoon even op Google naar plaatjes. Die afbeelding sleep je dan op de interface en dan stuurt de site die eerst door naar Google Vision om te beoordelen wat er op de afbeelding staat. Het resultaat wordt dan naar Spotify gestuurd en jij krijgt het resultaat daarvan te zien.

Mijn eerste test was met Eliminator van ZZ Top:

Het resultaat was niet 100% correct, maar wél ZZ Top:

Een dubbelcheck (dank je Marit) liet zien dat dat logisch is: Eliminator als album staat namelijk niet op Spotify. Zoek ik op basis van de cover van Afterburner, dan komt Spotify met het juiste album. Cool! 🙂

Hieronder staan er nog een paar:

De twee antieke “Now This is Music” hoezen kan Spotify niets mee. Maar dat ligt niet eens alleen aan Spotify (die die oude LP’s niet in de collectie heeft), van #4 maakt Google “lassen” (geen idee waarom) en op #6 herkent Google alleen Tina Turner. Op zich ook niet verkeerd.
Van de verzamel CD van Level 42 weet Google alleen “level 42” te achterhalen. Grappig is dan weer dat Spotify dan ook “The Very Best Of” als response geeft, als de cover in dat geval niet helemaal hetzelfde.

Je ziet het, je kunt je hier heeeeel lang mee amuseren. Vooral als je een oude sok bent (zegt Marit).

Deel dit bericht:
mrt 272018
 

Sorry, nooit gedaan, ook niet toen het cool was om voor het goede doel te (laten) doen. Ga ik dus ook niet doen met een NFC-chip er in. Onderhuids implanteren zou ik nog iets vinden waar ik over zou willen nadenken, maar dan zijn de LEDs weer wat moeilijk te bevestigen.

Ik begrijp dat er een HOWTO in de maak is. Voor alsnog moeten we het even doen met bovenstaand filmpje van NFC-LED enabled techno nails. 🙂

(als je nou geen idee hebt wat ik hierboven allemaal schreef, kijk dan in ieder geval even het filmpje!!)

Deel dit bericht:
mrt 182018
 

Van BirdBrain Technologies komt bovenstaand filmpje dat als inspiratie kan dienen als je als docent met robots in de klas aan de slag wilt. Het filmpje is van at BirdBrain Technologies, een bedrijf in de VS dat o.a. de Hummingbird Robotics Kit en de Finch Robot produceert. Het leuke van bovenstaande filmpje (en de “hoe maak je ze” hieronder) is dat je ze ook met andere hardware kunt maken. Een Arduino, ATTiny85 of ESP32/ESP8266 met een servo zijn genoeg.

Op de website van het bedrijf kun je meer lesvoorbeelden vinden, en ook de andere voorbeelden op het YouTube-kanaal kun je voorbeelden van gebruik van bv de Finch Robot zien die laten zien dat robots niet alleen voor “technische” zaken in te zetten zijn.

Deel dit bericht:
mrt 152018
 

Technologie is extra leuk als mensen er iets onverwachts mee doen. Zoals Farmer Derek. Die maakt gebruik van een dienst waarbij hij via dagelijks bijgewerkte satellietbeelden de groei van zijn gewassen in de gaten kan houden. Omdat hij op die beelden steeds dezelfde schaduw zag, ging hij er vanuit dat de satelliet elke dag op hetzelfde tijdstip over kwam vlieg om nieuwe foto’s te maken. Op basis van de schaduw van een van zijn grote gebouwen kon hij inschatten hoe laat.

Als je dat weet, want kun je dan met die informatie? Nou, je kunt met je koeien in het heel groot het woord “Hi” maken en dan kijken of je dat kunt zien op de foto’s van de dag erna… 😉

En dat is precies wat hij deed. Hij legt niet helemaal uit hoe hij de koeien op de juiste plek kan laten blijven staan, maar het lijkt er op alsof hij een sleuf ploegt achter zijn vrachtwagen aan waar hij dan waarschijnlijk voer in laat vallen zodat ze daar gaan staan eten.

Klein detail dat ook niet iedereen ter beschikking zal hebben: hij maakt zo te zien ook gebruik van een klein vliegtuigje (drone?) om de detailvideo te maken waarmee wij kunnen zien hoe de koeien langzaam maar zeker de twee letters vormen.

Leuk! Waarom? Omdat het kon en hij het deed. 🙂
Met dank aan Bart Hoekstra voor de tip.

Lees verder….

Deel dit bericht:
mrt 052018
 

Ok, ok, zo erg als in het spreekwoord uit de titel van dit bericht is het wellicht met mij ook nog niet. Maar alle geëxperimenteer met LoRaWAN, The Things Network, de vraag of ik een antenne tot helemaal boven op het dak zou krijgen, heeft me toch een beetje “antenne-minded” gemaakt. Of zo lijkt het.

Want toen ik vanavond op weg naar Leeuwarden in Zutphen op het station dit ding zag staan:

Dacht ik “dat is een antenne met kap”. En wilde ik weten waar die antenne dan wel niet voor was.

Lees verder….

Deel dit bericht:
feb 192018
 

In de categorie “grappig” valt de tweet van The ThingsMaastricht. Ook daar werken ze aan het in kaart brengen van het bereik van de opgestelde TTN gateways. Dat doen ze niet lopend, niet met de fiets, niet met de auto. Nee, gewoon met de bus.

Ik neem aan dat een buschauffeur van een van de stadsbussen in Maastricht een tracker met zich mee neemt tijdens de ritten. Kan zonder problemen lijkt me omdat je het apparaatje maar gewoon ergens hoeft neer te leggen en het de chauffeur tijdens de rit verder niet afleidt of zo.

Deel dit bericht:
feb 132018
 

In de categorie “grappig” valt bovenstaand filmpje van Linus Tech Tips waarin hij test of een “10 x micro SD to SATA SSD Adapter & RAID Quad 2.5″ SATA Converter” echt een zinvolle aanschaf is. Het idee lijkt mooi: een kaartje met een SATA aansluiting waar je micro SD kaartjes in kunt stoppen. Kosten: $40,- exclusief de (maximaal) 10 micro SD kaartjes. Een micro SD kaartje van 64GB kost zo’n 20 euro per stuk, dus voor zo’n 240 euro heb je een 640GB SSD kaart. Als je de 128GB varianten aanschaft heb je ruim 1 TB maar leg je ook totaal bijna 500 euro neer. En dat is meer dan je kwijt zou zijn voor een echte SSD van 1TB.

Tel daarbij op de resultaten van de snelheidstest en wees blij als je er nog geen aangeschaft hebt.
Toch lach ik niet om zulke video’s, ik ben blij dat ze gemaakt worden, door anderen. Zodat wij ook weten wat *niet* te kopen.

Deel dit bericht:
feb 022018
 

Met dank aan Bert Frissen wordt ik via Facebook op de hoogte gehouden van Maastrichtse dialectwoorden. Die deelt hij als ze beschikbaar komen via dit Facebook-account. Dit keer was het woord “govie” (klik even op de link om ook de uitspraak te horen).

Ik moest meteen denken aan Flikken Maastricht (al moet ik bekennen dat ik de serie nooit gezien heb). Maar ja, dan was de naam van die serie dus eigenlijk verkeerd. Dat moest aangepast worden. Nou had ik AVROTROS kunnen benaderen en ze kunnen voorstellen om de naam van de serie te wijzigen in “Govies Maastricht”, maar ik schatte de kans op succes van die actie niet zo heel hoog in.

Veel eenvoudiger is het om de pagina bij uitzending gemist (of “NPO Start” zo je wilt) tijdelijk aan te passen zodat ik er een screenshot van kon maken. In Google Chrome gaat dat heel gemakkelijk:

Selecteer het woord in de pagina dat je wilt wijzigen en klik met de rechter muisknop. je ziet dan de optie “inspecteren”.

Je krijgt dan aan de rechterkant een venster waarmee je onder andere de HTML van de pagina kunt zien en als het goed is, dan is het stukje HTML waar het woord dat je geselecteerd had, al meteen geselecteerd. Dubbelklik er nog een keer op en je kunt de tekst wijzigen (dus in het venster aan de rechterkant).

De wijziging wordt meteen doorgevoerd in de webpagina. Ook als je daarna het inspectievenster weer sluit. De wijzigingen worden echter alleen lokaal doorgevoerd. Als iemand anders naar die URL gaat, dan ziet hij/zij gewoon de ongewijzigde pagina. Maar jij kunt er een screenshot van maken, als je wilt ook mét de oorspronkelijke URL erbij (zie de afbeelding boven bij het bericht).

Dit is zó eenvoudig te doen, dat een screenshot (bijvoorbeeld van een tweet) nooit als bewijs zou mogen dienen zonder dat ook op andere manieren geverifieerd kan worden dat deze ook daadwerkelijk de betreffende inhoud had.

 

Deel dit bericht:
jan 302018
 

Nee, ik heb geen plannen om Jody Foster na te doen, al was het maar omdat het letterlijk kilometers buiten mijn kennisdomein ligt, maar het is wel grappig hoe sommige zaken schijnbaar gelijktijdig plaats vinden:

Komende week is in Amsterdam de eerste conferentie van The Things Network. Ik ben er niet bij, is me privé wat prijzig, ja, ik zou zaterdag kunnen gaan, dan is het betaalbaar, maakt ook niet uit, ik ben er niet. Maar een van de dingen die ze voor de conferentie geregeld hebben is dat, met dank aan ESA , Space Norway en Norwegian Space Centre, de NORSAT-2 satelliet tijdens de drie dagen van de conferentie, LoRa berichten vanuit de ruimte (ongeveer 600 km hoogte) uit zal zenden. Op het conferentiegebouw zal een ontvanger staan om de tekstberichten te ontvangen en op een scherm weer te geven.

Anderen zouden ook in staat moeten zijn om de berichten te ontvangen, je hebt alleen maar een SX1276 module nodig die je op 169Mhz moet instellen en een antenne die goed werkt rond de 162Mhz frequentie. Nou heb ik een SX1278 module (was eigenlijk een foutje want normaal gesproken heb ik daar niets aan in NL), nog geen antenne voor die frequentie, dus waarschijnlijk gaat het mij niet lukken (ondanks alle vriendelijke uitleg van Jose Marcelino via Twitter). Wie dat ongetwijfeld wel zou kunnen is de amateur astronoom die eigenlijk op zoek was naar de onlangs kwijt geraakte, geheime, Zuma satelliet en die daarbij per ongeluk de IMAGE satelliet terug vond waarvan de Nasa in 2005 geconcludeerd had dat die “dood” (lees: stuk) was (bron).

Nasa heeft inmiddels bevestigd dat het inderdaad de verloren gewaande satelliet is. Maar ze hebben een probleem dat een beetje lijkt op dat van mij: ze hebben (niet meer) de juiste hardware en software. Die is sinds 2005 namelijk dusdanig gewijzigd dat ze niet zomaar meer in staat zijn om de signalen van de satelliet op te vangen en te verwerken. Mooi toch? 🙂

Voor wie de achterliggende technologie wél snapt, is de serie berichten van Scott Tilley, de man die IMAGE terug gevonden heeft, zeker de moeite waard.

Deel dit bericht:
dec 262017
 

https://twitter.com/astridpoot/status/945659449506762753

Binnen de wereld van “maken” of “maakonderwijs” ben ik een broekie, een nieuwkomer die pas sinds kort ook in zijn werk (maar nog steeds vooral privé) daarmee bezig is. Astrid Poot daarentegen is een beroemdheid op dit gebied. En dat bedoel ik zonder enige spot, maar met veel respect. Haar boodschap rond klooien, de rol van ouders hierbij (*naast* die van school waar iedereen naar wijst), het belang van het hebben van een breed repertoire van tools waar je mee kunt werken en denken, zij verteld het niet alleen maar laat het zelf ook in de praktijk zien. En daarbij, hoeveel mensen ken je die een jaaroverzicht maken in de vorm van een popup-boek. Juist.

Dan zul je begrijpen dat ik heel trots ben dat mijn twee tieners een vermelding hebben gekregen in dat jaarboek met hun ideeën voor een nieuwe klooiposter 12+

Cool! 🙂

Deel dit bericht: