dec 262018
 

Tweede Kerstdag, dus een bericht over het  maken van kerstkaarten kan nog net, al kun je op deze manier natuurlijk een heleboel andere pop-up kaarten maken als je een snijplotter hebt.

De software die bij de Silhouette Cameo 3 geleverd wordt heeft sinds versie 4.1 de beschikking over een optie om pop-up kaarten te maken. Heel eenvoudig, zo lijkt het ook als je dit filmpje bekijkt. Een stuk ingewikkelder dan het lijkt was mijn conclusie na een ochtendje samen met de kinderen produceren van kerstkaarten.

Het idee is simpel: je ontwerpt een tafereel of een afbeelding die je wilt laten “uitspringen”. Dan maar je daar een silhouette van door alle binnenste delen van een kopie van de afbeelding te verwijderen en met de speciale pop-up functie van de software om te laten zetten in een popup. Snij de onderdelen uit, plakken en klaar. In theorie dan.

Voor de kerstkaart wilde ik een huisje en een paar kerstbomen maken die omhoog zouden vouwen. De basis van het plaatje werd weer voorbereid in PowerPoint (sorry) op basis van een aantal afbeeldingen die ik online gezocht en gevonden had.

Ik had eerst het tafereel al in PowerPoint willen samenstellen, maar realiseerde me dat ik de onderdelen in verschillende kleuren/materialen wilde uitsnijden, en dan is het handiger om ze als losse onderdelen over te zetten.

Dit keer heb ik gewoon gebruik gemaakt van het Windows klembord om de afbeeldingen naar Silhouette Studio over te zetten. Dus gewoon selecteren in PowerPoint, CTRL+C om te kopiëren, naar Silhouette Studio en daar CTRL+V om te plakken.

Lees verder….

Deel dit bericht:
dec 242018
 

Vanmiddag zijn we nog even met de  snijplotter aan de slag gegaan. Enerzijds gewoon om wat dingen te doen die we inmiddels redelijk onder de knie hebben: stickers van vinyl maken. Als eerste werd de snijplotter zelf van een iXperium logo voorzien. Nog niet zo leuk en persoonlijk als de snijplotter van Per Ivar (die heet “Marleen“), maar het is een begin.

Marit zocht zichzelf een T-Rex schedel op online die ze omzette naar stickers en daarna was het tijd voor een nieuwe uitdaging: heat transfer vinyl (HTV). Je kunt er echt een miljoen filmpjes of zo over vinden op YouTube. Het idee is simpel en de naam zegt het al: het is vinyl die je op de snijplotter (hij heet in het Engels niet voor niets meestal gewoon “vinyl cutter”) snijdt en dan met behulp van een hittepers of transferpers aanbrengt op het gewenste materiaal. Veel voorkomend is dat te doen op stof, dus bijvoorbeeld een tas, een t-shirt, een trui / hoodie. Maar zoals je hier kunt zien (is link naar een winkel waar ik verder geen relatie mee heb), zijn er ook persen speciaal voor petten of voor mokken / flessen. Kosten voor zo’n pers variëren van zo’n 200-500 euro (en veel hoger als het allemaal een slag professioneler wordt). Die heb ik niet thuis staan.

Natuurlijk kun je het ook met een strijkbout proberen, maar mijn ervaringen met ‘gewoon’ printbaar inkjetpapier dat je eveneens met een strijkbout over kunt brengen op t-shirts (jaren geleden) waren we niet zo goed bevallen. Dat leverde toen een strijkplank op met schroeiplekken en niet het gewenste resultaat.
De altijd vriendelijke Betsy (uit Texas) heeft met uiteindelijk met haar filmpje over het gebruik van een strijkbout in combinatie met HTV overgehaald om het toch nog maar een keer te proberen. Vellen HTV hadden we meer dan genoeg. In plaats van de strijkplank hebben gebruik gemaakt van de ontbijttafel met daar bovenop een stevig, gladde plank van geplastificeerde spaanplaat.

De Teflon beschermfolie hebben we niet online besteld. Daar worden prijzen gehanteerd van zo’n 10-20 euro per vel. Bij de Blokker hadden ze ze voor 4 euro per stuk. We hebben 1 vel onder de stof gelegd en 1 er bovenop. Dat ging goed.
Tweede uitdaging was de strijkbout. Die hebben we uiteraard in huis, maar dat is een stoomstrijkijzer (gevuld ook logischerwijs met water). En stoom en HTV dat is niet de bedoeling. We hebben dus eerst het strijkijzer ontdaan van water (voor zover dat kon). Maar ondanks dat zag ik dat de gaatjes die in het strijkvlak zitten steeds duidelijk zichtbaar waren in de transferlaag (niet in het eindresultaat gelukkig). De Blokker heeft ook een droogstrijkijzer op de site staan, die heeft die gaatjes niet en een vlak strijkvlak. Hij was helaas niet op voorraad in de winkel. Ik heb hem besteld, want voor de 20 euro incl. verzendkosten vond ik hem sowieso al handiger dan het steeds leeg moeten maken van ons stoomstrijkijzer. Want dit keer lukte het wel!

Lees verder….

Deel dit bericht:
dec 232018
 

Ik had dit bericht eigenlijk al eerder deze week willen schrijven, maar niet alleen was het best een drukke week zo net voor de vakantie, ik was ook in afwachting van een reactie van een leverancier die ik wat informatie gevraagd had over een van zijn producten. Dat product, een draadloze schakelaar die op 433Mhz werkt, was namelijk de aanleiding van het geheel. Ik had die via Aliexpress besteld. De link in de vorige zin gaat naar wat zo mooi heet de “transaction screenshot”, het is de weergave van het product op het moment dat ik het bestelde (een tijdje geleden, op 23 november). Nou zijn de schakelaars zoals ik ze heb ontvangen niet precies hetzelfde zoals in de transaction screenshot. De leverancier nam na de bestelling, heel netjes, contact op. Het uiterlijk van de huidige batch van schakelaars was namelijk anders dan in de advertentie. Hij stuurde een paar foto’s mee van renders. Belangrijk ander verschil, een pluspunt wat mij betreft, was dat de schakelaar geen 12V batterij meer gebruikte maar een ‘gewone’ knoopcel batterij. Wat mij betreft geen enkel probleem, dus kreeg ik ze opgestuurd. Maar het lijkt er nu op alsof het een laatste batch is geweest, want bij deze leverancier kan ik ze niet meer vinden en navraag leert ook dat ze ze niet meer hebben.

Hoe dan ook, ze zien er zo uit (zie hiernaast). Er zit een klein schakelaartje in, vergelijkbaar met de schakelaartjes die vaak op een breadboard gebruikt worden en een led die oplicht als je op de knop drukt. Dat zie je alleen in de het donker goed.

Er worden twee kleine stickers meegeleverd zodat je de schakelaar ergens vast kunt plakken, maar je kunt hem ook gewoon als een soort simpele afstandbediening ergens op een tafel of kast leggen. Bijvoorbeeld voor je kerstboom als je ’s avond de lampjes uit wilt doen en geen zin hebt om tegen de Google Home Mini te praten, of je smartphone te pakken.

De schakelaars werken op een knoopcelbatterij en kostten ongeveer een euro of 3 per stuk (ik kreeg een relais erbij geleverd in een nette compacte case, het is even de vraag hoeveel euro je daarover van het totaalbedrag van 10 euro aftrekt). Maar zoals gezegd, de verkoper waar ik ze besteld had heeft ze niet meer, deze exemplaren zien er qua foto’s, specificaties en prijs hetzelfde uit. ik kan je niet naar een werkende link op Aliexpress sturen omdat de verkoper ze niet meer heeft.

Maar natuurlijk werkten de schakelaars niet zomaar, daar moest het een en ander voor gebeuren.

Lees verder….

Deel dit bericht:
dec 212018
 

Vorig jaar knutselde Marit een kerstster in elkaar waarvan ze eerste de individuele onderdelen met liniaal en potlood getekend had, uitgeknipt en gesneden en daarna gelijmd. Hoe dat moet kun je ook in dit filmpje zien (alleen gebruikt zij veel dikker papier dan Marit had waardoor het een stuk gemakkelijker is). Ik zorgde daarna voor de verlichting ín de ster.

Dit jaar wilde Marit opnieuw zo’n ster maken, maar dan met behulp van de snijplotter. Omdat ze het vorig jaar allemaal met de hand getekend had op basis van een beschrijving over de verhoudingen tussen de hoeken, hadden we geen bronbestanden of ontwerptekeningen meer bij de hand. Maar omdat het principe generiek is, wist ik dat er vast wel andere mensen waren die zo’n ontwerp gedeeld hadden. Ik vond er uiteindelijk eentje bij The Spruce Crafts. Maar dat was een afbeelding, in zwart/wit.

In zo’n geval kun je een aantal dingen proberen als het gaat om het omzetten van zo’n afbeelding naar iets waarmee een snijplotter aan de slag kan. Je moet rechte lijnen hebben, anders gaat het snijden en vouwen niet goed. En je moet de lijnen in verschillende kleuren kunnen weergeven om het verschil tussen snijlijnen en vouwlijnen helder te maken.

Ik besloot uiteindelijk om de tekening gewoon na te tekenen. En tja, voor mij is dan PowerPoint een logische tool om te gebruiken. Daarin kan ik namelijk gemakkelijk de afbeelding inladen en dan eroverheen rechte lijnstukken in verschillende kleuren tekenen. Bijkomend voordeel was dat de versie van Marit uitgesneden sterretjes op de ster had. Die wilde ik er nog aan toevoegen. In PowerPoint is dat een kwestie van het gebruiken van een van de clipart sterretjes, die kopiëren, in afmeting variëren, wat draaien en klaar is je patroon.

Lees verder….

Deel dit bericht:
dec 182018
 

Zullen de meeste lezer van dit weblog bij het bericht dat ik zaterdag plaatste niet veel moeite hebben met mijn conclusie “dit is cool”, bij dit andere bericht verwacht ik dat de meningen wat meer verdeeld zijn. Het gaat over een pilot/experiment bij een restaurant in Japan. Daar maken ze gebruik van robots in de bediening.

Op zich niet zo vreemd, knap zou ik zeggen als die robots dat kunnen, ik zou verwachten dat de werkelijkheid wat minder vloeiend en vlekkeloos verloopt dan zo’n verhaal meestal doet vermoeden.

Klein detail in het verhaal echter is dat de robots niet autonoom werken, maar op afstand bestuurt worden door een mens. En dan niet zomaar een mens, maar iemand met (ernstige) verlammingsverschijnselen als gevolg van ALS of een dwarslaesie. In het filmpje hieronder kun je zien dat het gaat om situaties waarbij de persoon die de robot bestuurt met de ogen en grote knoppen op het beeldscherm de robot bestuurt.

Dat betekent dat de robot nog steeds tamelijk autonoom moet zijn aangezien de mate van besturing begrenst is. Tijdens een deel van een filmpje doen ze voorkomen dat de robot zelfstandig naar de werkplek navigeert. Dat lijkt me redelijk onwaarschijnlijk gezien de beperkte mogelijkheden om de robot te besturen en de te verwachten vertraging tussen het geven van een commando (lang genoeg naar de knop kijken om als “klik” te tellen) en de noodzakelijke snelheid ervan.

Maar waarom dan niet automatisch cool?
Dat komt waarschijnlijk door de wijze waarop het filmpje begint. En waarschijnlijk helpt het daarbij niet dat niet alle teksten vertaald worden en zonder ondertitels moet je veel van de audio raden. Maar het idee wordt gewekt dat er een soort van “mind-transfer” plaats vindt van de persoon in het bed naar de robot. Onzin natuurlijk. maar in de Japanse context helemaal niet zo vreemd. Als je die denktrant echter volgt dan is voor mij de volgende vraag wat dan voor iemand in die situatie het ultieme levensdoel is. In het filmpje wordt gesteld dat dat is om een actieve bijdrage te kunnen leveren aan de samenleving. Ook daar kan ik me nog wat bij voorstellen. Dat dat doel dan behaald wordt door als serveerster in een restaurant te werken, dat ging er bij mij niet helemaal in.

En natuurlijk, het is slechts een pilot, de technologie heeft nog heel wat stappen om te zetten voor het praktisch haalbaar is om dit grootschaliger in te zetten. Het lijkt me super cool als ook iemand die bedlegerig is, straks in staat is om, via een robot, buiten dat bed te kunnen bewegen en leven. Met welk doel dat dan gebeurt, daarover zouden we het wat mij betreft nog mogen hebben. Maar het idee dat ín zo’n machine straks een levend persoon zit. Dat zal een idee zijn dat (zeker in onze westerse wereld) veel mensen tamelijk creepy zullen vinden. Dan krijgt de vraag “mag je een robot martelen?” opeens ook een heel andere lading.

Meer filmpjes en foto’s zijn te vinden op deze site.

Deel dit bericht:

Sneeuwvlokken voor gevorderden

 Gepubliceerd door om 21:58  Agenda, coding
dec 152018
 

Als ik zeg “je hebt altijd baas boven baas”, dan klinkt dat negatief, maar wat ik bedoel in dit geval is dat wat ik ook doe, er altijd wel iemand is die iets doet waarvan ik dan denk “oh, zo zou het ook nog kunnen, dat is wel heel erg cool”. En dat bedoel ik dan juist positief. Dan valt er nog wat te leren.

Zo ook bij het bericht dat ik bij Adafruit las over de HoLLiday party bij Lab64 vorige week. Geen sneeuwvlokken uit de lasersnijder of de snijplotter. Nee, zelf ontworpen PCB’s in de vorm van sneeuwvlokken die ter plekke gesoldeerd en geprogrammeerd werden. In het bericht heel veel foto’s van wat er in ieder geval uitziet als een gezellige activiteit. Het enige dat eigenlijk ontbreekt zijn een aantal gifjes van de resultaten. De sneeuwvlokken zijn capacitive touch (aanraakgevoelig) en (na solderen) voorzien van neopixels en een SAMD21 zoals ook op de Adafruit Feather M0 waar het ontwerp op gebaseerd is (en dat mag, want Adafruit heeft dat ontwerp open source beschikbaar gemaakt).

Het is geen project voor beginners, dat zie je ook als je naar de materiaallijst kijk.  Ze wilden het event geschikt maken voor beginners, daarom hoefde je niet alles zelf te doen als je dat te spannend vond, En als voor jou solderen ook nog nieuw is: de tutorial die ze linken ziet er heel handig uit.

Kortom, een leuke activiteit die de nodige planning kost, maar die (aan de foto’s te zien) voor een groep studenten op zijn minst een leuke middag opgeleverd heeft. De vraag is natuurlijk of ze na die sessie echt anders zijn gaan denken over electronica / programmeren, of ze de volgende keer bij een project hier nu eerder ook mee aan de slag zouden gaan….want daar deden ze het voor.

Ik wil tot slot ook wel even ongevraagd de oproep van de mensen van Lab64 herhalen:

This all made possible because Adafruit invests time and resources providing open source designs and software. Please support Adafruit and open-source hardware by purchasing products from Adafruit and documenting your projects!!

Ik heb een paar Adafruit boards in huis zoals de  Circuit Playground Express en de Circuit Playground Developer Edition (nu “Classic”), maar ik moet bekennen dat ze het qua prijs en bestelgemak wel heel veraf liggen van de leveranciers die via AliExpress boards met een ESP8266 of EPS32 aanbieden. Daarom koop ik er niet zo heel vaak (maar documenteer ik wat ik er mee doe zo goed mogelijk).

/ht Adafruit

Deel dit bericht:

Twitterarchief 14-12-2018

 Gepubliceerd door om 23:00  Twitterarchief
dec 142018
 

Deel dit bericht:
dec 142018
 

12 maanden verschil

Bij Wilfred Rubens kwam ik mezelf gisterenavond tegen als onderdeel van de introductie van een blogpost getiteld “Stemgestuurde digitale assistenten en leren“. In het bericht (dat je natuurlijk het beste ook zelf eerst even kunt lezen) reageert Wilfred op zijn beurt op twee online berichten, eentje getiteld “Hey, Google, Alexa, Siri and Higher Ed” van Ray Schroeder en de ander heet “Using Amazon Alexa for the Math Classroom” van Matthew Lynch.

Centrale vraag daarbij is eigenlijk hoe / of we als onderwijsinstellingen zouden moeten omgaan met de toegenomen belangstelling (ook in Nederland) voor spraakgestuurde assistenten zoals die Google, Siri van Apple en Alexa van Amazon.
Zoals Wilfred altijd doet, maakt hij een tamelijk zakelijke en objectieve samenvatting van de berichten. Dat is fijn, want zelf zou ik ze waarschijnlijk anders nooit gelezen hebben. Ray Schroeder bijvoorbeeld begint zijn verhaal met een vergelijking van hoe zijn 7 jaar oude kleinzoon het altijd van hem wint als er vragen beantwoord moeten worden. Waarom? Tja, je kunt het wel raden: die kleinzoon begint met “Hey Google….”. Halverwege het bericht komt hij dan uit bij:

How far away are we from a full synthesis of emerging capabilities to do original research and writing — all triggered by a voice command? Not far. And, one has to ask, how does the advent of this technology impact the way in which we teach? Do we need to re-examine our pedagogies in light of very smart assistants?

Daarna introduceert hij een nieuw fancy begrip: voice engine optimization (VEO) als tegenhanger van search engine optimization. Kortom, het bericht heeft echt alles in zich dat er voor zorgt dat sommige mensen het een super bericht zullen vinden (en een waarschuwing / signaal voor de te volgen weg) en anderen op hun achterste benen zullen staan als het gaat om weer zo’n technoloog die de toekomst van onze kinderen wil verpesten met een stuk niet onderzochte technologie.
Het artikel van Matthew Lynch steekt daar heel veilig tegenover af met een aantal voorbeelden van hoe je Alexa in de klas kunt inzetten.

OK, zoals gezegd: goed dat Wilfred het samenvat, want dat maakt het mogelijk om te kijken naar de punten die hij er uit haalt, dat maakt het voor mij een stuk gemakkelijker om inhoudelijk te reageren.

Lees verder….

Deel dit bericht: